Mary Roach, Sztywniak Osobliwe życie nieboszczyków (Stiff: The Curious Lives of Human Cadavers)

Jak martwi pomagają nam lepiej żyć

O książce Mary Roach Sztywniak przeczytałam w którymś zestawieniu nieodkładalnych książek na lato. Potem dostrzegłam ją na półce nowości w bibliotece i mój los był przesądzony… Ponieważ jednak z rajdu po bibliotekach przyniosłam ponad dziesięć pozycji, szybkie sięgnięcie po tą właśnie nie było przesądzone. Kiedy jednak wzięłam ją do ręki by zobaczyć, jaki jest opis na okładce, a potem spis rozdziałów, a potem zaczęłam czytać, okazało się, że książka naprawdę jest nieodkładalna.

Nazwisko znaczące?

Mary Roach to amerykańska pisarka, i jak definiuje ją angielskojęzyczna Wikipedia, specjalistka od humoru. Ma na swoim koncie dziewięć książek popularnonaukowych, przy czym Sztywniak. Osobliwe życie nieboszczyków był pierwszą z nich, wydaną w Stanach Zjednoczonych w 2003 roku, gdzie niemal natychmiast trafił na listy bestsellerów. Takie opóźnienie wydawnicze z jednej strony dziwi (w tekście jest dużo odniesień do badań z tamtego czasu i jednak ma się wrażenie, że nie jest ona najbardziej aktualna), a z drugiej strony może i nie – temat jest ciężki, bo dotyczy ludzkich zwłok i ich życia po śmierci.

Życie po śmierci rozdział po rozdziale

W dwunastu rozdziałach Autorka przygląda się ludzkiemu ciału po śmierci. Szczęśliwie daje nam dwa rozdziały na przyzwyczajenie się do zwłok i ich najczęstszego zastosowania, jeśli zostały przekazane na cele naukowo-badawcze, a więc lekcji anatomii na uniwersytetach i w placówkach medycznych, zanim przejdzie do najtrudniejszej części w książce. Rozdział trzeci, „Życie po śmierci”, pokazuje stadia rozkładu ludzkiego ciała w specjalnej placówce naukowej Kliniki Medycznej Uniwersytetu Tennessee. Zwłokom pozwala się rozkładać w specjalnie do tego przeznaczonym ogrodzie, w różnych warunkach (w ubraniu lub bez, częściowo zakopanym, leżącym w wodzie, etc.), by badać postęp rozkładu i wpływ warunków atmosferycznych, co z kolei pozwala potem ustalić czas zgonu przy ciałach, które odnaleziono po długim czasie, często z podejrzeniem morderstwa. Jako że zaczęłam czytać tą książkę późnym wieczorem, to był rozdział który udało mi się skończyć przed snem, i nie był to dobry pomysł. Jednak poranek zrekompensował mi nocne koszmary – rozdział czwarty, „Trup za kółkiem”, opowiadający o użyciu zwłok w przemyśle motoryzacyjnym do badań nad bezpieczeństwem pojazdu, jest napisany fenomenalnie i z dużym humorem. Zastanawiam się, czy zaśmiewanie się w głos nad książką o trupach to normalna sprawa. Pozwólcie jednak, że dam Wam próbkę: „Wbrew powszechnemu przekonaniu w testach zderzeniowych zwłok nie sadza się na przednich siedzeniach realnie pędzących samochodów, bo prowadzenie auta to jedna z tych rzeczy, których trup nie robi najlepiej” (s. 111). Z tego rozdziału dowiedziałam się też najwięcej (np. że trzonek kierownicy w dawnych automobilach był umiejscowiony tak, że w razie wypadku wbijał się idealnie w serce kierowcy, że współczesne samochody zwijają się z przodu w harmonijkę nawet przy stosunkowo niewielkich stłuczkach, by jak najlepiej ochronić pasażerów, przy współczesnych standardach bezpieczeństwa człowiek jest w stanie przeżyć zderzenie czołowe ze ścianą przy prędkości 95km/h, a maksymalnie wgniecenie klatki piersiowej, które nie powoduje obrażeń, to 7 centymetrów). Nawet przypisy są skonstruowane tak, że w humorystyczny sposób kierują czytelnika do dalszych ciekawych faktów, jak choćby historia pielęgniarki (!) Chante Mallard, która potrąciwszy mężczyznę wróciła z jego żywym jeszcze ciałem do domu i pozwoliła mu umrzeć, a potem pozbyła się zwłok i samochodu i zgubiło ją samochwalstwo (znów, Wikipedia opisuje ten bulwersujący wypadek bardzo szczegółowo). W kolejnym rozdziale, „Poza czarną skrzynką”, czytelnik znajdzie garść porad dotyczącą bezpieczeństwa w samolotach („Siadaj w pobliżu wyjścia bezpieczeństwa. W razie wypadku trzymaj się blisko podłogi, bo tam jest najmniej dymu i gorącego powietrza. Wstrzymuj oddech tak długo, jak potrafisz, to może uda ci się nie ugotować płuc i nie nawdychać trujących oparów” s. 167). W kolejnych rozdziałach Autorka pisze o używaniu zwłok w testach balistycznych („Trup idzie do wojska”), badaniach nad całunek turyńskim („Święty trup”), lękach przed pochowaniem żywcem i jak dawniej upewniano się, że ktoś naprawdę nie żyje („Skąd wiesz, że nie żyjesz?”, niektórzy badacze są naprawdę chorzy!), o transplantacjach („Tylko głowa”) i ich dość ponurych początkach (badania radzieckiego lekarza Władimira Demichowa nad psami czy Roberta White’a nad małpami i przeszczepami mózgu), kanibalizmie („Zjedz mnie”), gdzie pisze o zwyczaju zjadania łożyska, popularnych cukierkach z balsamowanych zwłok i innych ohydach, aż wreszcie w przedostatnim rozdziale „Z pieca do kubła z kompostem” o rozwijających się metodach bardziej ekologicznej utylizacji zwłok. Zwierzęta rozpuszcza się w ługu, natomiast w Szwecji trwają badania nad kompostowaniem zwłok. Idea, że kiedyś wyrośnie z nas drzewo, jest w jakimś stopniu pocieszająca. Na końcu Autorka zastanawia się, co zrobić ze swoimi zwłokami i czy przekazać je na cele naukowe, dochodzi jednak do wniosku, że pozostawia taką decyzję rodzinie, która musi potem żyć z jej konsekwencjami.

Ostrożnie przy czytaniu

Chociaż książka może być momentami naprawdę ciężka do przetrawienia, a większość czytelników nie chce się skonfrontować z rozkładem własnego ciała po śmierci, to jednak ilość poruszanych tematów i wielość informacji, którą można z niej wyciągnąć, jest ogromna. Na pewno sytuację poprawia fakt, że Autorka pisze w lekki, „amerykański” sposób, i choć czasami jej żarty są niesmaczne, to jednak sprawiają, że ta ciężkostrawna skądinąd lektura staje się lżejsza. Dla osób szczególnie wrażliwych albo obdarzonych dobrze rozwiniętą wyobraźnią, która dobrze odda zapachy i obrazy opisane w książce, polecam pominąć rozdział trzeci. Dla fanów motoryzacji zaś – koniecznie przeczytać rozdział czwarty! Ciekawa, choć makabryczna ze swej natury, lektura.

Moja ocena: 7/10.

Mary Roach, Sztywniak Osobliwe życie nieboszczyków
Wydawnictwo Filia, Poznań 2026
Tłumaczenie: Maciej Borys Sekerdej
Liczba stron: 400
ISBN: 978-83-8402-957-2

*********************************************************************************

How the Dead Help Us Live Better

I read about Mary Roach's book Stiff in one of the lists of unputdownable summer books. Then I noticed it on the new releases shelf in the library and my fate was sealed... However, since I brought over ten items from the library raid, it was not certain that I would reach for this one quickly. However, when I picked it up to see the description on the cover, and then the list of chapters, and then I started reading, it turned out that the book was truly impossible to put down.

A Meaningful Surname?

Mary Roach is an American writer and, as the English-language Wikipedia defines her, a specialist in humour. She has written nine popular science books, including Stiff: The Peculiar Lives of Human Cadavor. It was the first of them, published in the United States in 2003, where it almost immediately hit the bestseller lists. The book was published in Poland only this year, and such a publishing delay is surprising on the one had (the text contains many references to research from that time, therefore the Polish reader has the impression that it is not really up-to-date), but on the other hand, perhaps not - the topic is difficult because it concerns human corpses and their “life after death”.

Life After Death Chapter by Chapter

In twelve chapters, the Author looks at the human body after death. Fortunately, she gives us two chapters to get used to cadavers and their most common use if they were donated for scientific and research purposes, i.e. anatomy lessons at universities and medical facilities, before moving on to the most difficult part of the book. Chapter three, " Life After Death:  On human decay and what can be done about it ", shows the stages of decomposition of the human body in a special research facility of the University of Tennessee Medical Clinic. Corpses are allowed to decompose in a garden specially designated for this purpose, in various conditions (with or without clothes, partially buried, lying in water, etc.) to study the progress of decomposition and the influence of weather conditions, which in turn allows the time of death to be determined for bodies that were found after a long time, often victims of murder. Since I started reading this book late in the evening, I managed to finish the chapter before going to bed, and it wasn't a good idea. However, the morning compensated for the nightmares - chapter four, " Dead Man Driving:  Human crash test dummies and the ghastly, necessary science of impact tolerance", about the use of corpses in the automotive industry for vehicle safety research, is written phenomenally and with great humour. I wonder if it's normal to laugh out loud at a book about dead bodies? But let me give you a sample: "Contrary to popular belief, in crash tests, corpses are not placed in the front seats of real, moving cars, because driving is one of those things that a corpse cannot do best" (p. 111). I also learned the most from this chapter (e.g. that the steering shaft in old cars was located in such a way that in the event of an accident it stuck perfectly into the driver's heart, that modern cars fold into an accordion at the front even in the event of relatively minor collisions to best protect the passengers, that with modern safety standards a person can survive a head-on collision with a wall at a speed of 95 km/h, and the maximum dent in the chest that does not cause injury is 7 centimetres). Even the footnotes are constructed in such a way that they humorously direct the reader to further interesting facts, such as the story of nurse (!) Chante Mallard, who, having hit a man, returned home with his still living body and let him die, and then got rid of the body and the car and was lost in self-praise (again, Wikipedia describes this shocking accident in great detail). In the next chapter, " Beyond the Black Box: When the bodies of the passengers must tell the story of a crash", the reader will find a handful of tips regarding safety on airplanes ("Sit near the safety exit. In the event of an accident, stay close to the floor, because there is the least amount of smoke and hot air there. Hold your breath as long as you can, and you may be able to avoid boiling your lungs and inhaling poisonous fumes" p. 167). In the following chapters, the author writes about the use of corpses in ballistics tests ("The Cadaver Who Joined the Army:  The sticky ethics of bullets and bombs"), research on the Shroud of Turin ("Holy Cadaver:  The crucifixion experiments"), fears of being buried alive and how in the past people were made sure that someone was really dead ("How to Know if You're Dead:  Beating-heart cadavers, live burial, and the scientific search for the soul", some researchers are really sick!), about transplantations ("Just a Head: Decapitation, reanimation, and the human head transplant") and their rather grim beginnings (the research of the Soviet doctor Vladimir Demikhov on dogs or Robert White on monkeys and brain transplants), cannibalism ("Eat Me:  Medicinal cannibalism and the case of the human dumplings"), where she writes about the custom of eating the placenta, popular candies made from embalmed corpses and other abominations, and finally in the penultimate chapter " Out of the Fire, into the Compost Bin:  And other  new ways to end up" about the developing methods of more ecological disposal of corpses. Animals are dissolved in lye, while research on composting carcasses is underway in Sweden. The idea that one day we will grow into a tree is somehow comforting. Finally the author ponders what to do with her remains and whether to donate them to science, but concludes that she leaves that decision to her family, who must then live with the consequences.

Read with Caution

Although the book can be difficult to digest at times, and most readers don't want to confront the decomposition of their own bodies after death, the number of topics covered and the wealth of information that can be gleaned from it are enormous. This is certainly improved by the author's light, "American" writing style, and although her jokes are sometimes distasteful, they make this otherwise difficult read lighter. For those who are particularly sensitive or have a well-developed imagination that can capture the smells and images described in the book, I recommend skipping chapter three. For automotive enthusiasts, be sure to read chapter four! An interesting, albeit macabre, read.

My rating: 7/10.

Author: Mary Roach
Title: Stiff: The Curious Lives of Human Cadavers
Publishing House: Filia, Poznań 2026
Translation: Maciej Borys Sekerdej
Pages: 400
ISBN: 978-83-8402-957-2

David Szalay, Ciało (Flesh)

Mamy ciało, gdzie jest dusza?

Sięgnęłam po książkę Szalaya w piątek po południu, a nagrodzona Bookerem powieść Ciało ma niecałe 400 stron. W sobotę rano było już po sprawie, i to tylko dlatego, że zmęczone lekturą oczy nie dawały już rady po 350 stronach. Najnowsze dzieło pisarza to kawał solidnej literatury, a jednocześnie głęboki, smutny portret ludzkiego życia. Nagroda wydaje się ze wszech miar zasłużona.

David Szalay

Ciało to szósta książka pisarza, pierwsza nagrodzona Nagrodą Bookera, ale jednocześnie druga do niej nominowana– pierwsza była Czym jest człowiek? z 2016 roku. Szalay urodził się w 1974 roku w Kanadzie, jego ojciec jest Węgrem, a mama Kanadyjką. Mieszkał w Beirucie, Londynie, Brukseli, Peczu na Węgrzech, a obecnie rezyduje w Wiedniu.  

Migawki z życia

Ciało to historia urodzonego na Węgrzech Istvána, którego poznajemy, gdy ma 15 lat i dojrzewa. Chłopak przeprowadza się z matką w nowe sąsiedztwo i nie ma zbyt wielu przyjaciół. Matka prosi go o pomoc w noszeniu zakupów dla sąsiadki, co z kolei prowadzi do zainicjowanego przez kobietę romansu. Kiedy jednak István wyznaje jej miłość i zaczyna się angażować, 42-latka zrywa z nim, a chłopak popada przez to w głębokie kłopoty. Dalej obserwujemy go podczas jego służby wojskowej na Bliskim Wschodzie, gdzie odznacza się odwagą i dostaje za nią medal, ale nie chce kontynuować tej ścieżki kariery. Potem wyjeżdża do Anglii, gdzie pracuje jako ochroniarz w szemranych klubach, ale któregoś wieczoru ratuje bogatemu mężczyźnie życie, a ten pomaga mu w znalezieniu lepszej pracy. István wdaje się w romans z żoną swojego nowego pracodawcy, a po jego śmierci zostaje jej mężem, osiągając wysoką pozycję społeczną i prowadząc własne inwestycje z pomocą kapitału żony. Jednak syn jego żony z pierwszego małżeństwa, Thomas, nienawidzi go, bo odkrył romans matki jako dziecko i uważa, że Węgrowi zależy tylko na majątku matki. Ta początkowa drzazga drastycznie zmieni życie Istvána.

Bierność głównego bohatera

Powieść Szalaya jest niesamowicie zmysłowa, a jednym z jej głównych tematów jest seks (i jego naprawdę dobre, naturalne, nierażące opisy). Wraz z Istvánem przeżywamy jego inicjację seksualną z dojrzałą kobietą, a potem kolejne relacje, romanse i zbliżenia. Z czasem rodzi się wrażenie, że mężczyzna ma stosunkowo mały wpływ na swoje życie, że ono mu się przydarza, a on tylko biernie za nim podąża. Mężczyzna nie potrafi pomóc swojemu synowi, kiedy ten doświadcza zastraszania w szkole, a na problemy ze starszym synem swojej żony reaguje agresją lub wycofaniem. Również swoje zaangażowanie i miłość do żony odkrywa zbyt późno, nie zdając sobie sprawy ze skali swojego uczucia. Jednak w godzinie próby, w punkcie zwrotnym swojego życia, István podejmuje moralną decyzję – postanawia uratować życie Thomasa, który właśnie przedawkował narkotyki, chociaż oznacza do dla niego utratę majątku i znaczące obniżenie komfortu życia. To mnie zaskoczyło, zupełnie się tego nie spodziewałam po głównym bohaterze. Nie wiem, czy pewnie oddzielenie się Istvána od swoich emocji, funkcjonowanie w dużej mierze bezrefleksyjne, na fali bezwładności, tłumaczy tytuł. Mamy ciało, które skupia się na zaspokajaniu swoich fizycznych potrzeb i popędów, bierze to, co mu się przytrafia, mając jednak niewiele siły woli, by nadać swojemu życiu bardziej konsekwentny czy zdefiniowany kierunek. Zmiany przyjmuje biernie, z dystansem, stoicko, ale bez podejmowania prób wpłynięcia na sytuację.

Czy banał nie może być prawdziwy?

Narracja, chociaż chronologiczna, przeskakuje spore kawałki czasu, pokazując fragmenty życia Istvána, ale nie dając obrazu całości. Kilkukrotnie Autor stosuje zabieg pozostawienia czytelnika w niepewności przy najbardziej dramatycznych wydarzeniach, a ich skutki czy konsekwencje poznajemy mimochodem znacznie później, z perspektywy czasu, pozbawione już intensywnego dramatyzmu, który musiał im towarzyszyć zaraz po tym, jak się wydarzyły. Dzięki temu mam wrażenie, że powieści udało się złapać pewną oczywistą prawdę o życiu – to garść sytuacji, które nas w pewnym stopniu definiują, wykorzystanych lub zmarnowanych szans. Brzmi banalnie, ale czym innym jest nasze życie? Mi powieść podobała się bardzo, a przy ilości czytanych obecnie książek wydała się świeża, z pewnością wciągająca, a lekturę zakończyłam z tak lubianym przeze mnie „hmmm”.

Moja ocena: 9/10.

David Szalay, Ciało
Wydawnictwo Pauza, Warszawa 2026
Tłumaczenie: Dobromiła Jankowska
Liczba stron: 400
ISBN: 978-83-979656-9-0

*****************************************************************************

We have the body, where is the soul?

I picked up Szalay's book on Friday afternoon, and the Booker Prize-winning novel, Flesh, is less than 400 pages long. By Saturday morning, it was over, and only because my tired eyes couldn't handle any more text after 350 pages. The writer's latest work is a solid piece of literature and, at the same time, a profound, sad portrait of human life. The award seems thoroughly deserved.

David Szalay

Flesh is the writer's sixth book, the first to win the Booker Prize, but also the second to be nominated for it – the first was All That Man Is in 2016. Szalay was born in 1974 in Canada to a Hungarian father and a Canadian mother. He has lived in Beirut, London, Brussels, and Pécs, Hungary, and currently resides in Vienna.

Snapshots of Life

Flesh is the story of Hungarian-born István, whom we meet at the age of 15, coming of age. He moves with his mother to a new neighbourhood where he doesn't have many friends. His mother asks him to help their neighbour to carry her groceries, which in turn leads to an affair initiated by the woman. However, when István confesses his love and begins to commit, the 42-year-old breaks up with him, and the boy finds himself in deep trouble. We then follow him during his military service in the Middle East, where he distinguishes himself for his courage and receives a medal for it, but he refuses to continue this career path. He then travels to England, where he works as a security guard in shady clubs, but one night he saves the life of a wealthy man, who helps him find a better job. István begins an affair with another employer's wife, and after her husband’s death, he marries her, achieving a high social position and managing his own investments with the help of his wife's capital. However, Helen's son from her first marriage, Thomas, hates him because he discovered his mother's affair as a child and believes the Hungarian only cares about her fortune. This initial rift will drastically change István's life.

The Protagonist's Passivity

Szalay's novel is incredibly sensual, and one of its main themes is sex (and its truly good, natural, and unoffensive descriptions). We experience István's sexual initiation with a mature woman, followed by subsequent relationships, romances, and intercourses. Over time, the impression develops that the man has relatively little influence over his own life, that it happens to him, and he only passively follows it. He is unable to help his son when he experiences bullying at school, and he reacts to problems with his wife's older son with aggression or withdrawal. He also discovers his commitment and love for his wife too late, unaware of the scale of his feelings. However, in the hour of trial, at a turning point in his life, István makes a moral decision – he decides to save the life of Thomas, who has just overdosed on drugs, even though it means the loss of his fortune and a significant reduction in his quality of life. This surprised me; I didn't expect it from the main character at all. I don't know if István's disconnection from his emotions, functioning largely without reflection, on a wave of inertia, explains the title. We have human flesh focused on satisfying its physical needs and urges, accepting what happens to it, yet having little willpower to give its life a more consistent or defined direction. It accepts changes passively, with detachment, stoic, but without attempting to influence the situation.

Can't a cliché be true?

The narrative, although chronological, skips large chunks of time, showing fragments of István's life but not providing a complete picture. The author repeatedly employs the tactic of leaving the reader in suspense during the most dramatic events, only to learn their consequences much later, in retrospect, stripped of the intense drama that must have accompanied them immediately after they occurred. This leaves me with the impression that the novel has captured a certain obvious truth about life – a collection of situations that define us to some extent, opportunities taken or squandered. It sounds cliché, but what else is our life? I really enjoyed the novel, and considering the number of books I currently read, it felt fresh and certainly engaging. I finished reading it with that "hmmm" I love.

My rating: 9/10.

Author: David Szalay
Title: Flesh
Publishing House: Pauza, Warsaw 2026
Translation: Dobromiła Jankowska
Pages: 400
ISBN: 978-83-979656-9-0

 

Erin Meyer, Mapa kulturowa (The Culture Map)

Publikacje biznesowe pomagają lepiej zrozumieć świat

Książkę Mapa kulturowa Erin Meyer otrzymałam w zeszłym roku w prezencie świątecznym. Zabrałam ją ze sobą do Japonii, również jako kontynuację moich przygotowań do podróży. Muszę przyznać, że jest to przyjemna i bardzo pouczająca lektura, o tej samej strukturze – przykład jako wstęp, potem analiza, potem kilka kolejnych przykładów i wnioski. Wierzę, że ta książka pomogła mi lepiej zrozumieć mojego azjatyckiego szefa i dostrzec kod kulturowy stojący za jego decyzjami.

Erin Meyer

Meyer urodziła się w USA w 1971 roku, wkrótce zaczęła podróżować i pracować na całym świecie, zaczynając jako wolontariuszka Korpusu Pokoju, ucząc języka angielskiego w Botswanie. Później, przez ponad 20 lat, robiła międzynarodową karierę, co pozwoliło jej dostrzec i zrozumieć różnice kulturowe w różnych krajach. To doprowadziło do publikacji książki Mapa kulturowa, wydanej w Polsce przez wydawnictwo Znak w 2023 roku, 8 lat po amerykańskiej premierze. Podtytuł brzmi Jak skutecznie radzić sobie z różnicami kulturowymi w biznesie. Obecnie Meyer jest profesorem w INSEAD Business School i prowadzi wykłady na całym świecie.

Jak pracować z różnymi kulturami najefektywniej

Erin Meyer uważa, że ​​istnieje osiem wymiarów, które najlepiej opisują międzynarodowe różnice między kulturami. Są to:

• Komunikacja – niski kontekst vs. wysoki kontekst
• Ewaluacja – bezpośrednia negatywna informacja zwrotna vs. pośrednia negatywna informacja zwrotna
• Perswazja – najpierw zasady vs. najpierw zastosowanie
• Przywództwo – egalitarne vs. hierarchiczne
• Podejmowanie decyzji – konsensualne vs. odgórne
• Zaufanie – oparte na zadaniach vs. oparte na relacjach
• Niezgoda – konfrontacyjne vs. unikanie konfrontacji
• Planowanie – liniowe vs. elastyczne

Autorka stworzyła prostą skalę, na której możemy ocenić nasze kultury i ich miejsce, co pomoże nam zrozumieć, skąd pochodzimy i jak postrzegamy niektóre aspekty. Wyniki powinny być ważone w kontekście relatywizmu kulturowego – w zależności od tego, gdzie na danej skali znajduje się nasza własna kultura względem innych (przykładem jest Hiszpania jako kultura oparta na relacjach z perspektywy niemieckiej, ale kultura oparta na zadaniach z perspektywy indyjskiej, chińskiej czy saudyjskiej). To, jak kultury postrzegają siebie nawzajem, również wyznacza punkt widzenia. „Wchodząc w interakcję z kimś z innej kultury, staraj się więcej obserwować, więcej słuchać i mniej mówić. Słuchaj, zanim coś powiesz i ucz się, zanim coś zrobisz”, mówi Meyer (s. 27).

Wymiar po wymiarze

W rozdziałach następujących po Wprowadzeniu Meyer zajmuje się wymiarami jeden po drugim, zawsze podążając za tym samym schematem – przykład z życia wzięty, analiza, skala kulturowa i wyjaśnienie, kilka dodatkowych przykładów i porad na końcu. To sprawia, że ​​książka jest w pewnym sensie bardzo amerykańska – same wnioski zmieściłyby się na kilku stronach, ale jednocześnie widzimy, jak każdy problem wygląda w rzeczywistości, a to sprawia, że ​​książka jest mniej akademicka, a bardziej oparta na realiach. Trzy wnioski, które pomogły mi lepiej zrozumieć środowisko, w którym pracuję? Po pierwsze, istnieją kultury, w których zaufanie buduje się poprzez zadania i nie utrzymuje się relacji po ich zakończeniu, więc nie ma w tym nic osobistego. Po drugie, istnieją kultury, w których przywództwo jest hierarchiczne i nigdy nie należy zaprzeczać szefowi, a publiczne nieporozumienia są źle postrzegane. Ponownie, nic osobistego. Po trzecie, bardzo ogólnie – różnimy się, a te różnice kulturowe mogą naprawdę utrudniać nam życie, dopóki ich nie zrozumiemy i nie rozszyfrujemy, będziemy się z tymi nieprzyjemnościami borykać. Jest na to rada: czytać, uczyć się i stosować to, czego się nauczyliśmy, aby ułatwić sobie życie.

Moja ocena: 8/10.

Erin Meyer, Mapa kulturowa
Wydawnicto Znak Litera nova, Kraków 2023
Tłumaczenie: Agnieszka Sobolewska
Liczba stron: 320
ISBN: 978-32-24085019

***********************************************************************************

Business Publications Can Help You Understand the World Better

I received the book The Culture Map by Erin Meyer as a Christmas Gift last year. I took it with me to Japan, also as a continuation of my preparations for the journey. I have to say it is a pleasant and highly informative read, with the same structure – example as an introduction, then analysis, then some more examples, and conclusions. I believe this book has helped me to understand my Asian boss better, and see the cultural code behing his decisions.

Erin Meyer

Meyer was born in the USA in 1971, but soon started to travel and work around the word, starting as a volunteer of Peace Corps teaching English in Botswana. She later had an international career of more than 20 years, letting her see and realise cultural differences across countries. That led to the publication of the book The Culture Map. Decoding how People Think, Lead, and Get Things Done Across Cultures in 2015. Currently she is a professor in the INSEAD Business School and lectures around the world.

How to Work with Different Cultures Most Efficiently

Erin Meyers believes there are eight dimensions that best describe international differences between cultures. Those are:

• Communication – low-context vs. high-context
• Evaluating – direct negative feedback vs. indirect negative feedback
• Persuading – principles-first vs. application first
• Leading – egalitarian vs. hierarchical
• Deciding – consensual vs. top-down
• Trusting – tasks based vs. relationship-based
• Disagreeing – confrontational vs. avoids confrontation
• Scheduling – linear-time vs. flexible time

The Author has created a simple scale on which we can mark our cultures and their place on it, which will make us understand where do we come from and how do we perceive some aspects. Results should be weighted against cultural relativity - depends where our own culture is on the particular scale (example given was Spain as relationbased culture from German perspective but task-based culture from Indian, Chinese or Saudi Arabia perspective). How cultures perceive each other also establishes a point of view.

When interacting with someone from another culture, try to watch more, listen more, and speak less. Listen before you speak and learn before you act, says Meyer (p. 27).

Dimension after Dimension

In chapters following Introduction Meyer tackles the dimensions one by one, always following the same pattern – real life example, analysis, culture scale and explanation, some more examples and advice at the end. This makes the book somehow very American – the actual takeaways would be a few pages, but at the same time we see how every issue looks in real life, and it also makes this book less academic and more real-life related. My three takeaways that made me better understand the environment in which I work? First, there are cultures that build trust task-based and fail to keep relations after the task is finished, so it’s nothing personal. Secondly, there are cultures where leading is done in a hierarchical way and one should never defer their boss, and public disagreement is seen badly. Again, nothing personal. Thirdly, vety general – we differ and those cultural differences can make our life really difficult unless we understand and decode what’s making our life difficult, it will remain difficult. So read, learn and apply what you’ve learned to make your life easier.

My rating: 8/10.

Author: Erin Meyer
Title: The Culture Map
Publishing House: Publicaffairs, New York 2015
Number of pages: 280
ISBN: 978-1-61039-276-1

Ben Lerner, Topeka (The Topeka School)

Nie każdy bestseller będzie hitem dla każdego

Po głośną powieść Bena Lernera Topeka sięgnęłam z polecenia, Autor ma być jednym z gości festiwalu literatury w Berlinie we wrześniu tego roku (https://literaturfestival.com/en/events/ben-lerner-transkription/).  Rekomendacja okazała się jednak nietrafiona, książka nie przypadła mi do gustu.

Ben Lerner

Amerykański pisarz i poeta urodził się w mieście Topeka w stanie Kansas. Co ciekawe, oboje rodziców jest psychologami, a sam Lerner uczestniczył w debatach szkolnych, w 1997 roku wygrywając jeden z ważniejszych konkursów w tej dziedzinie. Informacje, które znalazłam na angielskojęzycznej stronie Wikipedii rzucają dodatkowe światło na książkę, czyniąc ją mocno autobiograficzną. Ponadto Lerner to również stypendysta Fundacji Fullbrighta, Guggenheima i MacArthura, autor pięciu tomików poezji oraz czterech powieści, w tym najnowszej Transcription, wydanej w tym roku (2026), która będzie promowana w Berlinie, oraz monografii The Hatred Poetry. Finalista National Book Award in Poetry, laureat szeregu nagród literackich. Obecnie pracuje jako profesor języka angielskiego w Brooklyn College. Topeka to pierwszy utwór Lernera, z którym mogłam się zapoznać.

Ameryka na przełomie wieków

Bohaterów jest w sumie czwórka, z postaciami pobocznymi. Główną postacią jest Adam Gordon, kończący amerykańskie liceum (high school), uczestniczący w publicznych debatach i szykujący się do ostatniego wystąpienia, wieńczącego jego karierę. Taki wynalazek jest w Polsce całkowicie nieznany, więc ciekawy był mechanizm jego działania, i obowiązujące zasady, jak choćby rozsmarowywanie, a więc wygłaszanie swojego wystąpienia w tak karkołomnym tempie, żeby przeciwnik nie mógł się ustosunkować do wszystkich użytych argumentów. Adam, nerwowy, często używający podobnej techniki podczas rozmów z rodzicami, mimo swoich sukcesów, wydaje się wyobcowany i samotny wśród swoich rówieśników. Jego matka Jane jest wziętym psychologiem, publikującym książki popularnonaukowe, poświęcone wsparciu kobiet doświadczających różnych rodzajów przemocy. Ojciec Jonathan jest psychoterapeutą, oboje rodzice podchodzą do swojego syna jak do jajka, i być może paradoksalnie jest mu ciężej z nimi porozmawiać, niż gdyby mieli jakieś inne profesje. Matka wydaje się uzależniona od leków, które zresztą w momencie kryzysu daje swojemu dziecku.

Komplikacje narracyjne

W tle dzieją się inne historie – mamy całkiem dobrze nakreśloną sylwetkę Darrena, opóźnionego chłopaka, który znosi upokorzenia od swoich rówieśników, aż w końcu wybucha sprowokowany. Jest też nienormalna relacja matki z Simą, terapeutką z pracy, gdzie relacje pacjent-lekarz zostają błyskawicznie zaburzone. Koleżanka żony jest dla męża Jane atrakcyjna fizycznie, zresztą – jeśli dobrze zrozumiałam – mąż dopuszcza się zdrady. Obserwowanie tego wszystkiego było jak oglądanie filmu, w którym człowiek nie do końca się odnajduje. Jest ciekawy, bo przedstawia trochę obcą rzeczywistość, ale to nie mój świat. Narracja, prowadzona z trzech różnych perspektyw pierwszoosobowych – Adama, Jane i Jonathana, była dla mnie ciężka do śledzenia. Niektóre historie bardziej mnie poruszały (Jane), przy innych gubiłam wątek (Jonathan). W to wszystko wpleciona jest trzecioosobowa narracja o Darrenie, która też wybijała mnie z rytmu. Dla mnie książka była przeintelektualizowana, trochę obca, tak jak proza Paula Austera. Zostałam na zewnątrz, popatrzyłam przez szybę, z dystansu, i poszłam dalej.

Moja ocena: 5/10.

Ben Lerner, Topeka
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2021
Tłumaczenie: Robert Sudół
Liczba stron: 416
ISBN: 978-83-08-07062-8

**********************************************************************************

A book that is overhyped

I picked up Ben Lerner's acclaimed novel, The Topeka School, on a recommendation. The author is scheduled to be one of the guests at the Berlin Literature Festival this September (https://literaturfestival.com/en/events/ben-lerner-transcription/). However, the recommendation turned out to be a misplaced one; I didn't like the book.

Ben Lerner

This American writer and poet was born in Topeka, Kansas. Interestingly, both parents are psychologists, and Lerner himself participated in school debates, winning one of the most important competitions in the field in 1997. Information I found on the English-language Wikipedia page sheds additional light on the book, making it strongly autobiographical. Lerner is also a Fulbright, Guggenheim, and MacArthur Foundation fellow, and the author of five poetry collections and four novels, including his latest, Transcription, published this year (2026), which will be presented in Berlin, and the monograph The Hatred Poetry. He is a finalist for the National Book Award in Poetry and has won numerous literary awards. He currently works as an English professor at Brooklyn College. Topeka is the first work I have read by Lerner.

America at the Turn of the Century

There are four protagonists in total, along with supporting characters. The main character is Adam Gordon, graduating from American high school, participating in public debates, and preparing for his final speech, the crowning achievement of his career. This invention is completely unknown in Poland, so I was curious about how it works and the rules, such as "smearing," meaning delivering one's speech at such a breakneck pace that the opponent cannot respond to all the arguments used. Adam, a nervous young man who often uses a similar technique when talking to his parents, despite his successes, seems alienated and lonely among his peers. His mother, Jane, is a successful psychologist who publishes popular science books dedicated to supporting women experiencing various types of violence. His father, Jonathan, is a psychotherapist; both parents handle their son with kid gloves, and perhaps paradoxically, it's harder for him to talk to them than if they had other professions. The mother seems addicted to medication, which she even gives to her child in times of crisis.

Narrative Complications

Other stories unfold in the background – we have a well-defined profile of Darren, a retarded boy who endures humiliation from his peers until he finally explodes when provoked. There's also the mother's abnormal relationship with Sima, a therapist at work, where the patient-doctor relationship is quickly disrupted. Jane's husband finds his wife's friend physically attractive, and if I understand correctly, he's also cheating on her. Watching all this was like watching a movie you can't quite place. It's interesting because it presents a somewhat alien reality, but it's not my world. The narrative, told from three different first-person perspectives – Adam, Jane, and Jonathan, was difficult for me to follow. Some stories moved me more (Jane), while others made me lose track (Jonathan). Woven into all this is the third-person narrative about Darren, which also threw me off track. For me, the book was overly intellectual, a bit alien, like Paul Auster's prose. I stayed outside, looked through the glass, from a distance, and moved on.

My rating: 5/10.

Ben Lerner, The Topeka School
Publishing House: Wydawnictwo Literackie, Kraków 2021
Translation: Robert Sudół
Number of pages: 416
ISBN: 978-83-08-07062-8

Adania Shibli, Drobny szczegół

Książka nie musi być długa, żeby była potężna

Znów książka z polecenia, ale po nią sama bym pewnie nigdy nie sięgnęła. Nie znałam ani wydawnictwa (Drzazgi), ani palestyńskiej pisarki, samo wydanie też by mnie nie skusiło, choć trochę przypomina Davida Diopa, zwłaszcza swoim niewielkim rozmiarem. Tymczasem w środku kryje się absolutnie nieodkładalna, potężna, wstrząsająca treść, skomponowana z niezwykłą dbałością o szczegóły, wstrząsająca, choć nie obrzydliwa.

Adania Shibli i zamieszanie dookoła jej najgłośniejszej powieści

Urodzona w 1974 roku w Palestynie pisarka i wykładowca, studia kończyła w Wielkiej Brytanii i długo wykładała w Nottingham, obecnie pracuje na Uniwersytecie Birzeit w Palestynie. Jest autorką 4 książek, licznych esejów, zna sześć języków (arabski, nagielski, hebrajski, francuski, koreański i niemiecki). Jej nagłośniejszą powieścią jest właśnie Drobny szczegół, opublikowany w 2020 roku. Książka o objętości mniej niż 120 stron powstawała 12 lat, i jej wycyzelowanie widać na każdym kroku. Powieść zdobyła nieiecką nagrodę LiBeraturpreis w 2023 roku, ale cereminia wręczenia nagrody została odwołana, a Autorkę oskarżono o tworzenie treści antysemickich. W obronie palestyńskiej pisarki stawali m. in. Colm Tóibín, Ian McEwan, Anne Enright, Hisham Matar, Kamila Shamsie, William Dalrymple, Abdulrazak Gurnah, Annie Ernaux czy Olga Tokarczuk w otwartym liście do Frankfurckich Targów Książki, wzywając organizatorów do zapewnienia palestyńskim pisarzom przestrzeni do wyrażania swojej opinii i dzielenia się swoją traumą.

Dwugłos z dwóch stron barykady

Wiemy więc już, że książka jest głośna i medialna (choć oczywiście mnie to ominęło i dowiaduję się o tym zamieszaniu po fakcie). Cóż więc w niej znajdziemy? Niedługa powieść Shibli jest podzielona na dwie części – pierwsza, krótsza, dzieje się w sierpniu 1949 roku, kiedy izraelskie wojska walczą z Palestyńczykami w okolicach pustyni Negew. W ręce armii wpada młoda, bezimienna Beduinka, która zostaje najpierw zmuszona do umycia się publicznie, a potem zostaje zbiorowo zgwałcona, a następnie zabita na pustyni strzałem w głowę. Od pierwszej strony uwagę przykuwa charyzmatyczny dowódca, walczący z ciężkim zakażeniem organizmu po ukąszeniu jadowitego pająka. To on pierwszy gwałci dziewczynę, biorąc smród z pękniętego wrzodu na własnej nodze za zapach ciała dziewczyny. Druga część to badania prowadzone przez mieszkankę Ramallach, która o historii dziewczyny przeczytała w lokalnej gazecie i uderzyło ją, że młoda Beduinka zginęła dokładnie w dzień jej urodzin, 13 sierpnia, tylko że 25 lat przed jej przyjściem na świat. Czy jest więc kolejnym wcieleniem mieszkanki pustyni? Dziewczyna rozpoczyna śledztwo i usiłuje zrozumieć, co wydarzyło się w obozie w 1949 roku.

Lustrzana budowa

Obie części mają lustrzaną budowę. Są elementy, które je łączą – w pierwszej części postać dziewczyny, która ma włosy odkażone benzyną i wiernie towarzyszy jej pies. W lustrzanym odbiciu - zapach benzyny pojawi się, kiedy młoda badaczka obleje się paliwem na stacji, a kiedy wypoczywa w kibucu Nirim, pod hamak, na którym leży, podchodzi pies i wącha jej rękę. W obu częściach jest scena mycia – w pierwszej publiczna i upokarzająca, młoda Beduinka nie umie używać mydła, w drugiej – badaczka myje się w hotelu i z przyjemnością zużywa tyle wody, na ile ma ochotę. Zapach benzyny jednak pozostaje. W pierwszej części narratorem jest dowódca, mężczyzna mający władzę i większe problemy, niż zgwałcona dziewczyna. Narratorka drugiej części jest tak słaba, jak tylko może być – po pierwsze, jest samotną kobietą, po drugie – jąka się, panicznie boi punktów kontrolnych i broni, ma wrażliwą naturę. Wyjeżdżając na swoje badania naraża się na ogromne niebezpieczeństwo. Drobiazg, którego nie chciała, a który dała sobie wcisnąć – guma do żucia – sprowadzi na nią nieszczęście.

Portret wojny

Niewielkich rozmiarów książka Shibli niesie mocne przesłanie. Raz, że widzimy wojnę z dwóch stron – najpierw bezdusznego, automatycznego dowódcy, który na skrzywdzoną i zamordowaną dziewczynę nie zwraca większej uwagi, a potem oczami kobiety, która nie rozpoznaje swojego kraju jadąc na miejsce dawnego morderstwa. Porównuje stare palestyńskie mapy z 1948 roku z nowymi i widzi, ile wiosek i miasteczek zostało startych z powierzchni ziemi, styka się też z nowymi muzeami, w których historię piszą zwycięzcy. To dwie zupełnie różne narracje, jedna z pozycji siły, druga słabości. Po drugie, rzeczy, które są nienormalne, jak bombardowania, powyznaczane strefy, gwałty, stają się normalne, są akceptowalną codziennością. Bo też drobnym szczegółem, który przykuwa uwagę żyjącej dziewczyny, jest data śmierci nieznanej jej Palestynki. „Może faktycznie nie ma nic ważniejszego niż ten drobny szczegół i tylko on może doprowadzić do całej prawdy, której nie ujawnia artykuł pomijający perspektywę dziewczyny”, pisze Shibli (s. 66). Inaczej i ta historia znikłaby w morzu niepamięci.

Narracja, która zostaje w pamięci

Bohaterowie są bezimienni – to mogło się przydarzyć każdemu, ale dzieje się teraz na byłym terytorium Palestyny, pod okupacją izraelską. Historia porusza o tyle mocniej, że Shibli nie ucieka się do epatowania ohydą, wojennymi zbrodniami, turpizmem. Dwukrotny pierwszy gwałt na Beduince, dokonany przez dowódcę oddziału, opisany jest jako „skrzypienie łóżka”, nie ma zbędnych szczegółów, jest tylko smród gnijącej rany żołnierza i ślina płynąca z ust dziewczyny. To wystarcza, by obraz był sugestywny w swoim okrucieństwie. Autorka pisze z ogromnym wyczuciem i taktem, a dzięki tej delikatności i subtelności jej przekaz jest wzmocniony. Przez to książka rośnie – na tej niewielkiej przestrzeni powstał obraz przemyślany, wstrząsający, dający do myślenia. To jedna z książek, która na długo zostaje z czytelnikiem.

Moja ocena: 10/10.

Adania Shibli, Drobny szczegół
Wydawnictwo Drzazgi, Okoniny 2023
Tłumaczenie: Hanna Jankowska
Liczba stron: 120
ISBN: 978-83968988-0-7

*********************************************************************************

A book doesn't have to be long to be powerful

Another book that was recommended to me that I would have probably never picked up myself. I wasn't familiar with the publisher (Wydawnictwo Drzazgi) or the Palestinian writer, and the edition itself wouldn't have tempted me either, although it does bear a slight resemblance to David Diop’s At Night All Blood is Black, especially in its small size. Yet inside lies an absolutely irresistible, powerful, and shocking message, composed with extraordinary attention to detail, illustrative, yet not repulsive.

Adania Shibli and the Buzz around Her Novel

Born in Palestine in 1974, this writer and lecturer completed her studies in the UK and taught for a long time in Nottingham. She currently works at Birzeit University in Palestine. She is the author of four books, numerous essays, and speaks six languages ​​(Arabic, English, Hebrew, French, Korean, and German). Her most acclaimed novel is Minor Detail, published in 2020. The book, which is less than 120 pages long, took 12 years to write, and its meticulous craftsmanship is evident everywhere. The novel won the German LiBeraturpreis in 2023, but the award ceremony was cancelled, and the author was accused of creating anti-Semitic content. Colm Tóibín, Ian McEwan, Anne Enright, Hisham Matar, Kamila Shamsie, William Dalrymple, Abdulrazak Gurnah, Annie Ernaux, and Olga Tokarczuk, among others, defended Shibli in an open letter to the Frankfurt Book Fair, calling on the organizers to provide Palestinian writers with a space to express their opinions and share their trauma.

Two Voices from Both Sides of the Barricade

So we already know that the book is making some noise and headlines (though, of course, I missed it and am only learning about the fuss after the fact). So what will we find inside? Shibli's short novel is divided into two parts – the first, shorter part, takes place in August 1949, when Israeli troops are fighting Palestinians near the Negev Desert. A young, unnamed Bedouin woman is captured by the army and first forced to wash herself in public, then gang-raped and shot to death in the desert. From the very first page, the reader is captivated by the charismatic commander, battling a severe infection following a venomous spider bite. He is the first to rape the girl, mistaking the stench from a broken boil on his own leg for the girl's body odor. The second part is research conducted by a female resident of Ramallah who read about the girl's story 25 years later and was struck by the fact that the young Bedouin woman died on her birthday, August 13th, only 25 years before she was born. Is she, then, another reincarnation of the desert dweller? The girl begins her investigation and tries to understand what happened in the camp in 1949.

Mirror structure

Both parts have a mirror structure. There are elements that connect them – in the first part, the character of the girl has her hair disinfected with gasoline and is faithfully accompanied by a dog. In the mirror image, the smell of gasoline appears when the young researcher splashes herself with fuel at the gas station, and when she is relaxing on Kibbutz Nirim, a dog approaches the hammock where she lies and sniffs her hand. Both parts feature a washing scene – in the first, a public and humiliating one, the young Bedouin woman doesn’t know how to use the soap; in the second, the researcher washes herself in a hotel and happily uses as much water as she wants. The smell of gasoline, however, remains. In the first part, the narrator is a powerful male, the commander of the camp, that has much bigger problems on his mind than the raped and murdered girl. The narrator of the second part is as weak as can be – firstly, she is a single woman, secondly, she stutters, is terrified of checkpoints and weapons, and has a sensitive nature. By embarking on her research, she exposes herself to enormous danger. A small item she didn't want, but was nevertheless given—a chewing gum—will bring her misfortune.

The Portrait of War

Shibli's small book carries a powerful message. First, we see the war from both sides—first, that of a heartless, automatic commander who pays little attention to the wronged and murdered girl, and then through the eyes of a woman who doesn't recognize her country as she travels to the site of an ancient murder. She compares old Palestinian maps from 1948 with new ones and sees how many villages and towns have been wiped out. She also encounters new museums where history is written by the victors. These are two completely different narratives, one from a position of strength, the other from weakness. Second, things that are abnormal, like bombings, designated zones, rape, become normal, an acceptable everyday occurrence. The small detail that captures the living girl's attention is the date of death of an unknown Palestinian woman. "Perhaps there really is nothing more important than this minor detail, and only it can lead to the entire truth, which the article, which ignores the girl's perspective, fails to reveal," writes Shibli (p. 66). Otherwise, this story, too, would vanish into oblivion.

A Narrative that Stays in One’s Mind

The characters are nameless—this could have happened to anyone, but it's happening now in the former territory of Palestine, under Israeli occupation. The story is all the more moving because Shibli doesn't resort to showmanship. The first two rapes on a Bedouin woman, committed by the unit commander, are described as “the creaking of a bed.” There are no unnecessary details, just the stench of the soldier’s rotting wound and the saliva flowing from the girl’s mouth. This is enough to make the image suggestive in its cruelty. The author writes with great sensitivity and tact, and this delicacy and subtlety amplifies her message. This makes the book grow – in this small space, a thoughtful, shocking, and thought-provoking image is created. This is one of those books that stays with the reader for a long time.

My rating: 10/10.

Author: Adania Shibli
Title: Minor Detail
Publishing House: Drzazgi, Okoniny 2023
Translation: Hanna Jankowska
Number of pages: 120
ISBN: 978-83968988-0-7

Sándor Márai, Księga ziół (Füves könyv)

Księga porad z lat 40-stych XX wieku

Wydana w 1943 roku niewielkich rozmiarów Księga ziół autorstwa Sándora Márai została ogłoszona – wraz z Białą elegią Han Kang – wśród dwóch pierwszych książek, które będą czytane na Europejskiej Nocy Literatury w sierpniu 2026 we Wrocławiu. Niezwłocznie więc zamówiłam ją w bibliotece, odebrałam i zapoznałam się od razu. Odczucia mam bardzo mieszane.

O mężczyznach (dla mężczyzn)

Chociaż nazwisko jest mi doskonale znane, postać węgierskiego pisarza, poety, dziennikarza i pierwszego znawcy twórczości Kafki była mi obca. Księga ziół to pierwsze dzieło Autora, z którym się zapoznałam. Tytuł ma nawiązywać do dawnych zielników, które dają proste i skuteczne wskazówki co do zastosowania leczniczych roślin. Sam zresztą Autor podaje na wstępie: „Więc ta książka będzie taka, jak dawne zielniki, które prostymi przykładami pragnęły odpowiedzieć na pytanie, co trzeba robić, gdy kogoś boli serce albo gdy Bóg go opuścił” (O tym, jaki jest cel tej książki, s. 8). Założenie bardzo szerokie, i tak szerokie jest spektrum poruszanych tematów – od ludzkiego charakteru, poprzez radzenie sobie z pokusami, chorobie, samotności, miłości, po zalety jedzenia startej marchewki i surowych jabłek. Koniecznie trzeba wspomnieć, że książka powstawała podczas wojennej zawieruchy II wojny światowej, dla nieco innego czytelnika. Bardzo jasno jest ona kierowana do mężczyzn, zresztą człowiek jest tu generalnie rozumiany jako mężczyzna. Przykład? Tytuł porady „O tym, że człowiek czterdziestoletni wie wszystko”, początek „Powiada Marek Aureliusz, że mężczyzna czterdziestoletni, w którym jarzy się iskra rozumu, przeżył wszystko i wie wszystko […]” (s. 21). W innym miejscu pisze Autor: „W przeciwnym razie będziesz tylko zuchwałym facetem, budzącym litość tchórzliwym niewolnikiem” (O pokorze i godności, s. 138). Kobiety są w tym niewielkim poradniku traktowane dosyć przedmiotowo, zajmują się głównie sprawą własnej, przemijającej urody (O tym, że piękno jest kruche), ale żadna nie zasługuje na więcej niż bezimienna wzmianka z podziękowaniem za „piękne ręce”, „urodzenie dzieci”, czy poczęstunek (O kobietach w ogóle, s. 35). Mężczyźni stworzeni są do spraw wyższych, kieruje nimi poczucie obowiązku i dążenie do wypełnienia swojego powołania, bezkompromisowe podążanie za prawdą i szacunkiem do samego siebie, czy w końcu obrona Ojczyzny.

O starzeniu się książek

Niektóre pozycje starzeją się dobrze i nie tracą nic na swojej aktualności, innym niestety nie jest to dane. Ta książka obsunęła się mocno, choć pamiętać należy, że powstawała jako poradnik w latach 40-stych XX wieku, więc czasach wymagających innego, bardziej wymagającego i surowego podejścia. Bo też Márai nie idzie na żadne kompromisy, pozycja jest bardzo umoralniająca, wręcz surowa, a ciało traktowane jest jako podwykonawca ludzkiego charakteru, duszy. Ma nam służyć i nie należy za bardzo mu pobłażać, należy unikać nawet męczącej aktywności fizycznej, jeśli nie prowadzi ona do duchowego rozwoju. Myślę, że tutaj niejeden czytelnik nieco się wzdrygnie. Z drugiej strony Węgier pisze, by nie wymagać od siebie więcej niż od innych czy ponad miarę. Jest w jego zielniku trochę sprzecznych ze sobą wskazówek.

O książkach

To, co mi się w tej niedługiej pozycji podobało, to skupienie pisarza na czytaniu i jego wadze. „Czytać trzeba na śmierć i życie, bo to największy ludzki dar. Pomyśl: tylko człowiek umie czytać” (O czytaniu, s. 39), zauważa w jednym miejscu. Co ciekawe, Autor namawia do starannego wyboru lektury, ale nie dopuszcza jej odłożenia. „Czytaj konsekwentnie i wiernie, ale wybieraj uważnie, ponieważ książce, którą akurat czytasz, podarowujesz cząstkę własnego życia i rozumu” (O wyborze i wierności, s. 85). Podkreśla konieczność ciągłego samorozwoju i wartości płynące z nieustannej lektury. Wreszcie poświęca też chwilę uwagi samym twórcom, surowo twierdząc, że samo dzieło musi ich bronić, nic innego. Na uwagi autotematyczne patrzę z dużym zainteresowaniem, wypowiada się szanowany praktyk i zdradza kawałek swojego warsztatu, swoje podejście, rozumienie spraw związanych z literaturą. Uchyla rąbka tajemnicy, można powiedzieć.

Mieszane uczucia

Mam mocno mieszane uczucia, jeśli chodzi o Księgę ziół, i ciekawa jestem, które fragmenty zostaną wybrane do czytania podczas Europejskiej Nocy Literatury przez Filipa Zawadę, kuratora tej edycji. Zwłaszcza, że tematem przewodnim jest „wspólnota”. Pozostaje przekonać się osobiście podczas tego pięknego święta literatury!

Moja ocena: 6/10.

Sándor Márai, Księga ziół
Wydawnictwo Czytelnik, Warszawa 2006
Tłumaczenie: Feliks Netz
Liczba stron: 148
ISBN: 978-83-07-03065-4

********************************************************************************

A Book of Life Wisdoms from the 1940s

Published in 1943, compact The Book of Herbs by Sándor Márai was announced – along with Han Kang's The White Book – as one of the first two books to be read at the European Literature Night in August 2026 in Wrocław. So I immediately ordered it from the library, picked it up, and read it immediately. My feelings are mixed.

About Men (for men)

Although the name is very familiar to me, the figure of the Hungarian writer, poet, journalist, and foremost expert on Kafka's work was unfamiliar to me. The Book of Herbs (not translated to English as of July 2026) is the first work by the Author I've read. The title is meant to refer to old herbal collections, which provide simple and effective instructions on the use of medicinal plants. The author himself states in the introduction: "So this book will be like the herbaria of old, which, with simple examples, sought to answer the question of what to do when someone's heart aches or when God has abandoned them" (On the Purpose of This Book, p. 8). The premise is very broad, and so is the spectrum of topics covered – from human character, through coping with temptation, illness, loneliness, love, to the benefits of eating grated carrots and raw apples. It's important to mention that the book was written during the turmoil of World War II, for a slightly different readership. It is very clearly addressed to men, as chapter "A man of forty knows everything" clearly exemplifies. Elsewhere, the author writes: "Otherwise, you'll be just an impudent man, a pitiable, cowardly slave" (On Humility and Dignity, p. 138). Women are treated rather objectively in this small guide, concerned primarily with their own fleeting beauty (On the Fragility of Beauty), but none of them deserves more than a nameless mention thanking them for "beautiful hands," "giving birth to children," or a treat (On Women in General, p. 35). Men are created for higher things, driven by a sense of duty and the pursuit of fulfilling their calling, an uncompromising pursuit of truth and self-respect, and ultimately, the defense of their homeland.

On the Aging of Books

Some books age well and retain their relevance, while others, unfortunately, do not. This book has fallen into disrepair, although it's worth remembering that it was written as a self-help book in the 1940s, a time that demanded a different, more strict and rigorous approach. Márai doesn't compromise; his approach is highly moralizing, even austere, and the body is treated as a subcontractor of the human character, the soul. It's meant to serve us and shouldn't be overindulged; even strenuous physical activity should be avoided if it doesn't lead to spiritual development. I think this will make many readers cringe a bit. On the other hand, the Hungarian writes about not demanding more of oneself than of others, or beyond one's means. There are some contradictory guidelines in his herbarium.

On reading

What I liked about this short work is the author's focus on reading and its importance. "One must read to the death, for it is the greatest human gift. Think: only a human being can read" (On Reading, p. 39), he notes at one point. Interestingly, the author encourages careful selection of reading material, but doesn't allow it to be put aside. "Read consistently and faithfully, but choose carefully, because the book you're currently reading is a gift of a part of your own life and mind" (On Choice and Fidelity, p. 85). He emphasizes the need for continuous self-development and the values ​​stemming from constant reading. Finally, he devotes a moment of attention to the authors themselves, sternly stating that the work itself must defend them, nothing else. I view these self-referential remarks with great interest; a respected practitioner shares his perspective and reveals a bit of his craft, his approach, and his understanding of matters related to literature. He's lifting the veil, so to speak.

Mixed Emotions

I have very mixed feelings about The Book of Herbs, and I'm curious to see which excerpts Filip Zawada, the curator of this edition, will choose for reading during the European Literature Night. Especially since the main theme is "community." We'll have to see for ourselves during this beautiful celebration of literature!

My rating: 6/10.

Author: Sándor Márai
Title: The Book of Herbs (not translated to English as of July 2026)
Publishing House: Wydawnictwo Czytelnik, Warsaw 2006
Translation: Feliks Netz
Number of pages: 148
ISBN: 978-83-07-03065-4