Joanna Kuciel-Frydryszak, Służące do wszystkiego

Zawód, który zniknął

Po Chłopkach, które przyniosły Autorce ogólnopolską sławę i sprzedały się w półmilionowym nakładzie, przyszedł czas na Służące do wszystkiego, chociaż książki były publikowane w odwrotnej kolejności. Kuciel-Frydryszak stara się pokazać każdy aspekt pracy służącej, zawodu, który w przedstawianym kształcie całkowicie wyginął.

Czas pracy

Książka dedykowana jest pamięci zapomnianych kobiet, a więc bohaterek powieści. Często pozbawione na początku pracy nawet swojego imienia, bo państwu, któremu dana dziewczyna służyła, ciężko było zapamiętać imię kolejnej służącej, młode dziewczyny, najczęściej przyjeżdżające za chlebem ze wsi do miasta, rozpoczynały swoją niewolniczą pracę. W zależności od zamożności domu różne były wobec nich wymagania i zakres obowiązków, ale dzień pracy służącej niejednego z nas by przerósł. Najczęściej kobiety wstawały przed 6 rano, by rozpalić w piecach i przygotować śniadanie, potem sprzątały w domu (nie mając pod ręką wynalazków współczesnej techniki, a czasami nawet bieżącej wody), a ich dzień kończył się koło godziny 22 i to najczęściej w kuchni, gdzie miały wyznaczony kąt dla siebie. To pierwszy szokujący element ich pracy, nie mówiąc o braku płatnego urlopu czy często bardzo restrykcyjnie kontrolowanym wychodnym. Brak osobnego pokoju i konieczność spania w przestrzeni dostępnej domownikom nie tylko zakłócało wypoczynek, jeśli ktoś z pracodawców balował do późna i wracał po nocy, ale też narażało dziewczyny na zaczepki natury seksualnej.

Samotność służącej

Praca służącej, jeśli w międzyczasie nie udało się ułożyć sobie życia inaczej, czyli wyjść za mąż i przejść harować do własnego domu , oznaczała również samotność. Niektóre nianie utrzymywały relacje z dorosłymi potem panienkami i paniczami, ale o większości zapominano, a kiedy przestawały się nadawać do pracy ze względu na zaawansowany wiek czy chorobę najczęściej trafiały do rozmaitych przytułków. Całe życie ciężkiej pracy nie zapewniało więc spokojnej starości, a dawało jedynie wikt i opierunek, oraz trochę grosza, które służące często wysyłały do domu, albo odkładały na posag… lub pogrzeb.

Jaśniepaństwo

Sporo miejsca poświęca też Kuciel-Frydryszak relacjom służących i pracodawców, które często były niełatwe. Panie były często nadmiernie kontrolujące, co niekoniecznie szło z ich wiedzą i umiejętnościami w parze. Dochodziła zazdrość o często ładną, młodą służącą i obawy, by nie uwiodła męża lub syna. Z kolei dla często niewykształconych, wiejskich dziewczyn wejście do wielkomiejskiego świata z nieznanymi udogodnieniami, ale też wyzwaniami, też często było trudne. Naiwną i niedoświadczoną służącą można było na różne sposoby wykorzystywać, ale też trzeba było ją wszystkiego nauczyć i odpowiednio jej wyjaśnić oczekiwania państwa. W tej dychotomicznej relacji to służąca była zawsze na przegranej pozycji – jej państwo mieli jej książeczkę pracy, w której wpisywało się przebieg służby oraz potencjalne uwagi, a książeczka była do wglądu dla kolejnych pracodawców. Jeśli się więc miało – nawet słuszny – zatarg z obecnym domem, wpis dokonany w emocjach mógł mieć znaczenie dla dalszego przebiegu służby i oznaczać kłopoty ze znalezieniem zatrudnienia. Z perspektywy państwa z kolei, często przekonanego, że służące są leniwe, tępe i mało umiejętne, znalezienie właściwego pracownika było trudnym zadaniem. Co nieco przerażające, bez służących domy klasy wyższej w ogóle by nie funkcjonowały, bo wyższa klasa (zwłaszcza kobiety) rzadko posiadała umiejętności do prowadzenia domu. Kobiety z wyższego towarzystwa nie umiały sprzątać, gotować, nie zamierzały prać czy nosić węgla czy wody. Ba, nawet samodzielne ubieranie się stanowiło wyzwanie, jeśli weźmie się pod uwagę wygląd ówczesnej garderoby. Więc chociaż zależni, to silniejsi byli zawsze pracodawcy, a to rodziło szereg niesprawiedliwości. Z drugiej strony, służba była świadkami wszystkiego, co się w domu działo, a od jej dyskrecji mogła zależeć opinia państwa.

Ciekawa i dobrze udokumentowana proza społeczno-historyczna

Fascynujące jest to, że świat, o którym pisze Kuciel-Frydryszak, całkowicie zniknął. Zdarzają się oczywiście domy, gdzie zatrudnia się ogrodników, serwis czyszczący czy kucharza, ale zakres obowiązków XIX-wiecznej służby byłby dzisiaj nie do pomyślenia. Warto więc przyjrzeć się światu, który w takim kształcie błyskawicznie przestał istnieć po II wojnie światowej i docenić zakres tych zmian i przemian społecznych. Książka Autorki, w swym tonie bardzo zresztą podobna do Chłopek, czyta się bardzo szybko, a dodatkową wartością są historyczne zdjęcia czy starannie wyselekcjonowane wycinki z gazet. Dzięki czemu tamten świat jest łatwiejszy do wyobrażenia. Chociaż mnie minimalnie może drażni charakterystyczny ton Autorki, to jej powieści zmieniają nasze rozumienie świata i zmian, które w nim zaszły, więc są ciekawą – i jak widać po nakładach – naprawdę fascynującą lekturą. Puszczę więc oczko do tych, którzy książkę czytali – „koniec i bomba, a kto czytał, ten trąba!”

Głos w dyskusji

PS. Netflixowa adaptacja Lalki w pierwszym odcinku stanowi niemal podsumowanie książki Kuciel-Frydryszak – Florcia, kuzynka państwa Łęckich, na miejskim placu wybiera sobie służącą do wszystkiego, bo jest tania, a w jej domu się nie przelewa, i bez ogródek oznajmia jej, że będzie jej mało płacić, ale dziewczyna będzie sobie mogła dorabiać wieczorami. Do obowiązków Marianny będzie należało pranie większe i mniejsze, czyszczenie sreber, sprzątanie i pomoc w garderobie panienki, a później również donoszenie na domy, w których służy. Serial Pawła Maślony to bardzo ciekawy głos w obrazie pracy służby w XIX wieku, i bardzo zgodny z tym, co pokazywała Autorka w swojej książce.

Moja ocena: 8/10.

Joanna Kuciel-Frydryszak, Służące do wszystkiego
Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2022
Liczba stron: 416
ISBN: 978-83-66500-69-3

**********************************************************************************

A Profession That Has Vanished

Following Peasant Women (original Polish title Chłopki, title not translated to English as of October’26)—a book that brought the author nationwide fame and sold half a million copies—comes Maids-of-All-Work (original Polish title Służące do wszystkiego, title not translated into English as of October’26), though the two were actually published in the reverse order. Kuciel-Frydryszak explores every facet of the work performed by domestic servants—a profession that, in the form described here, has completely ceased to exist in Poland.

Working Hours

The book is dedicated to the memory of these forgotten women—the protagonists of this story. Often stripped of even their own names upon starting a job—as their employers found it too much trouble to remember the names of a succession of different maids—these young women, who had mostly come from the countryside to the city in search of a livelihood, began what was essentially slave labour. While the specific demands and duties varied depending on the wealth of the household, the typical workday of a maid would be more than most of us could endure. These women would usually rise before 6:00 a.m. to light the stoves and prepare breakfast, followed by cleaning the house—all without the benefit of modern technology or, in some cases, even running water. Their day would often end around 10:00 p.m., usually in the kitchen, where a small corner had been set aside for them. This is the first of many shocking aspects of their employment—to say nothing of the total absence of paid leave or the often strictly controlled, limited time they were permitted to spend outside the home. The lack of a private room—forcing the girls to sleep in a space accessible to the rest of the household—not only disrupted their rest (especially when employers stayed out late partying and returned in the middle of the night) but also left them vulnerable to unwanted sexual advances.

The Loneliness of a Domestic Servant

Unless a domestic servant managed to build a different life—by getting married and moving on to toil in her own home—her work often meant a life of solitude. While some nannies maintained relationships with the children they had once cared for, most were simply forgotten; when they could no longer work due to advanced age or illness, they typically ended up in various shelters. A lifetime of hard labour did not guarantee a peaceful old age; it provided only room, board, and a small amount of money—funds that servants often sent back home, saved for a dowry… or set aside for their own funeral.

The "Masters and Mistresses"

Kuciel-Frydryszak also devotes considerable space to the often difficult relationships between servants and their employers. Mistresses were frequently overly controlling—a trait not necessarily matched by their own knowledge or competence. There was also the issue of jealousy: a young, attractive servant might be perceived as a threat, with employers fearing she could seduce a husband or son. Conversely, for the often uneducated girls arriving from the countryside, entering the world of the big city—with its unfamiliar conveniences and complex challenges—was frequently a daunting experience. A naive, inexperienced servant could be exploited in various ways, yet she also required extensive instruction to understand exactly what her employers expected of her. In this dichotomous relationship, the domestic servant was always at a disadvantage—her employers held her employment record book, in which her service history and any remarks were noted; this book was then made available for inspection by future employers. Consequently, if a servant had a dispute with her current household—even a justified one—a remark entered in the heat of the moment could negatively impact her future career and make it difficult for her to find new work. From the perspective of the employers—who were often convinced that servants were lazy, dull-witted, and unskilled—finding a suitable worker was a daunting task. Somewhat alarmingly, upper-class households could not have functioned at all without servants, as the upper class (especially the women) rarely possessed the skills required to run a home. Women of high society did not know how to clean or cook, and they certainly had no intention of doing laundry or carrying coal or water. In fact, even dressing oneself was a challenge, given the nature of the clothing worn at the time. Thus, while both sides were interdependent, the employers held the greater power—a dynamic that gave rise to numerous injustices. On the other hand, servants witnessed everything that transpired within the household, and the reputation of their employers could often hinge upon their discretion.

An Engaging and Eell-documented Work of Social History

It is fascinating that the world described by Kuciel-Frydryszak has vanished entirely. While it is true that some households today employ gardeners, cleaning services, or even a private chef, the scope of duties expected of domestic staff in the 19th century would be unthinkable by modern standards. It is well worth taking a look at a world that—in that particular form—vanished rapidly following the Second World War, and appreciating the scale of the social shifts and transformations that took place. The author’s book—which, incidentally, shares a very similar tone to her earlier work, Peasant Women—makes for a swift read; it is further enriched by historical photographs and carefully curated newspaper clippings, which make that bygone world much easier to visualize. Although I find the author’s distinctive tone ever so slightly grating, her books fundamentally reshape our understanding of the world and the changes it has undergone—making them an intriguing, and—judging by their print runs—truly fascinating read. So, a little wink to those who have read it—“It’s the end, what a gas, and who’s read it is an ass!”

A contribution to the discussion

P.S. The first episode of the Netflix adaptation of The Doll (TV-series based a book ny Bolesław Prus titled Lalka) serves as an almost perfect summary of Kuciel-Frydryszak’s book. Florcia, a cousin of the Łęcki family, selects a "maid-of-all-work" in a public square—choosing her precisely because she is cheap, as the Łęckis themselves are short on funds. She bluntly informs the girl that the wages will be meager, but adds that she can earn extra money on the side in the evenings. Marianna’s duties include all manner of laundry, polishing silverware, cleaning, and assisting the young lady with her wardrobe—as well as, later on, acting as an informant regarding the other households where she has worked. Paweł Maślona’s series offers a compelling perspective on the lives of domestic servants in the 19th century—one that aligns remarkably well with the account presented by the author in her book.

My rating: 8/10.

Author: Joanna Kuciel-Frydryszak
Title: Maids-of-All-Work (book not translated to English as of October'26)
Publishing House: Marginesy, Warsaw 2022
Number of pages: 416
ISBN: 978-83-66500-69-3

Wiesław Myśliwski, Ostatnie rozdanie

Wielkie to brzemię sam dla siebie człowiek

Śmierć Wiesława Myśliwskiego w marcu tego roku sprawiła, że sięgnęłam po kolejną książkę w dorobku pisarza – tym razem po Ostanie rozdanie. To szósta z siedmiu książek, które powstały – mam tu spore zaległości, bo do tej pory zapoznałam się tylko z tytułem Kamień na kamieniu. Powieść mnie całkowicie urzekła, a jej nieśpieszny ton i retrospektywne spojrzenie bardzo mi odpowiadały. Literatura polska poniosła wielką stratę w tym roku.

Pamięć nie jest od pamiętania, lecz od wspominania

Ostatnie rozdanie to retrospektywne spojrzenie na życie z perspektywy dojrzałego mężczyzny. Spojrzenie głęboko filozoficzne, podsumowujące życiowy dorobek, poszukujące sensu. Przyczynkiem do takich rozważań jest stary notes z adresami i numerami telefonów, stanowiący sumę poznanych ludzi. Właściciel notesu po pierwsze stara się przypomnieć sobie wpisane do notesu osoby, po drugie zaś zastanawia się nad funkcją pamięci, jej rolą, ale też własną tożsamością i jej płynnością. To są dwa najważniejsze tematy tej książki – pamięć i tożsamość. Te dwa tematy dają powieści ogromną dawkę melancholii, przygnębienia, rezygnacji. Myśliwski zauważa w kilku miejscach, że pamięci nie można ufać, a jej główną funkcją jest wspominanie. Po drugie – nasza tożsamość też ciągle się zmienia, więc kim tak naprawdę jesteśmy?

Mówi się, co prawda, być sobą. Mówi się w zuchwałym przekonaniu o stałości naszego ja. Powtarza to każdy. Lecz być sobą tak naprawdę nic nie znaczy. Aby być sobą, trzeba być kimś, to znaczy wiedzieć, kim się jest. A jak możemy to ustalić, zagubieni wśród ciągle zmieniających się wyobrażeń siebie? (s. 23)

W innym miejscu pisze jeszcze ostrzej:

Każdy jest przecież czymś w rodzaju zbioru obijających się o siebie ułomków, wypalonych niczym meteory, których nic ze sobą nie łączy, pogasłych nadziei, marzeń, zetlałych pragnień, zaprzepaszczonych uczuć, kłamstw podszywających się pod prawdy i prawd podszywających się pod kłamstwa, a wszystko to niezdolne choćby krążyć wokół wspólnej osi. (s. 29)

Czy naprawdę tylko to nas czeka? Rozczarowanie, poczucie klęski i bezsensu istnienia? Rozpad osobowości i przekonania, że nie znamy samych siebie? Myśliwski z perspektywy dojrzałego mężczyzny (pisarz miał 81 lat, kiedy książka się ukazała) przygląda się kondycji natury ludzkiej, dokonuje podsumowań życia swojego bohatera, zastanawia się nad jego tożsamością.

Pytania o sens istnienia

Powieść jest bardzo wymagającą lekturą – nie tylko jeśli chodzi o jej formę – brak fabuły, powoli snute rozważania, powtarzające się myśli, tematy, wspomnienia, ale także jeśli chodzi o dojrzałość czytelnika. Myśliwski stawia przed nami wielkie, niezbywalne zadania – chce, żebyśmy zrozumieli sens swojego istnienia, wiedzieli po co żyjemy. Czy są istotniejsze pytania?

Gra zawsze toczy się o wygraną, mimo kart, jakie przyszły. A to wymaga nie tylko umiejętności tasowania, przebijania, blefowania i nawet nie tego, żebyśmy umieli zachować zimną twarz. To wymaga, abyśmy wiedzieli, o co gramy, i chcieli tego chcieć. To umiejętność najtrudniejsza. (s. 127)

Czy da się czymkolwiek zapełnić życie, gdy nie stać człowieka na miłość

Drugim wielkim tematem w Ostatnim rozdaniu jest miłość. Bohater wspomina tajemniczą Marię, z którą przez całe życie wymieniał listy. Z tych, przewijających się przez całą książkę manuskryptów, czytelnik może poznać historię nieodwzajemnionej miłości, ucieczki bohatera przed bliskością, oddaniem i odpowiedzialnością za drugiego człowieka. „Nie umiałbym wytłumaczyć, co to znaczy być razem, nie doświadczyłem tego, lecz wydaje mi się, że to coś najtrudniejszego, na co stać nielicznych”, zauważa bohater w jednym miejscu (s. 268). Jest to jedyny ślad fabuły w książce – rozdzielone losy Marii i narratora, śledzone urywkowo w listach. Czytelnik może podglądać, jak potoczyły się ich osobne życia, które mogły być wspólnym losem.

Opus magnum

Chociaż Ostatnie rozdanie nie jest ostatnią książką pisarza, to zbudowałam w sobie przekonanie, że może być najważniejszą, stanowiącą rozliczenie z człowieczeństwem, ludzką tożsamością i pamięcią. To lektura niełatwa, flegmatyczna, z ledwie zarysowaną fabułą, która jest wymówką do snucia rozważań o losie człowieka, budowaniu tożsamości, ale też nieuchronności śmierci i wynikającym z tego sensie życia. Zakończę cytatem:

Jeśliby komuś udało się skonstruować zegar, który odmierzałby człowiekowi czas zmarnowany, pusty, i czas pełny, poświęcony jakiemuś pożytkowi, choćby własnemu, okazałoby się, że większość życia zmarnował. Więc może i tak to życie dane nam jest w nadmiarze. (s. 201)

Dla mnie lektura obowiązkowa i dzieło wybitne, do którego z chęcią za kilka lat wrócę, zobaczyć jak zmienił się mój odbiór powieści. Polecam serdecznie, chociaż wiem, że większości czytelników się nie spodoba.

Moja ocena: 10/10.

Wiesław Myśliwski, Ostatnie rozdanie
Wydawnictwo Znak, Kraków 2013
Liczba stron: 448
ISBN: 978-83-240-2780-4

*********************************************************************************

Man is a great burden to himself

The death of Wiesław Myśliwski this March prompted me to pick up another book from the author’s body of work—this time, The Last Deal (Original Polish title: Ostatnie rozdanie, book not translated to to English as of Oct’26). It is the sixth of his seven novels; I have quite a bit of catching up to do, as, until now, I had only read Stone upon Stone (Original Polish title: Kamień na kamieniu). The novel completely captivated me; its unhurried tone and retrospective view resonated deeply with me. Polish literature has suffered a great loss this year.

Memory is not for remembering, but for reminiscing

The Last Deal offers a retrospective look at life from the perspective of a mature man—a deeply philosophical gaze that takes stock of a lifetime and seeks out its meaning. The catalyst for these reflections is an old notebook filled with addresses and phone numbers—a collection representing all the people the protagonist has encountered. He attempts, first, to recall the individuals listed in the notebook, and second, to contemplate the function and role of memory, as well as the nature of his own identity and its inherent fluidity. These are the two central themes of the book: memory and identity. Together, they imbue the novel with a profound sense of melancholy, despondency, and resignation. In several passages, Myśliwski observes that memory cannot be trusted—that its primary function is not mere retention, but the act of reminiscing. Furthermore, since our identity is constantly shifting, one must ask: who are we, really?

People often speak of "being oneself"—a phrase rooted in the bold, confident assumption that our "self" remains constant. It is something everyone repeats. Yet, in truth, "being oneself" means nothing at all. To be oneself, one must first be someone—that is, one must know who one is. But how can we determine this, lost as we are among ever-shifting conceptions of ourselves? (p. 23)

Elsewhere, he writes even more sharply:

After all, each of us is something like a collection of fragments colliding with one another—burnt out like meteors, with nothing to bind them together—extinguished hopes, dreams, smouldering desires, squandered feelings, lies masquerading as truths, and truths masquerading as lies; and all of this incapable of even orbiting a common axis. (p. 29)

Is this truly all that awaits us? Disappointment, a sense of defeat, and the meaninglessness of existence? The disintegration of personality, coupled with the conviction that we do not know ourselves? From the perspective of a mature man—the author was 81 when the book was published—Myśliwski examines the human condition, takes stock of his protagonist’s life, and reflects upon his identity.

Questions about the meaning of existence

The novel is a highly demanding read—not only in terms of its form, characterized by an absence of plot, slowly unfolding reflections, and recurring thoughts, themes, and memories—but also in the level of maturity it requires from the reader. Myśliwski confronts us with profound, inescapable tasks: he challenges us to grasp the meaning of our own existence and to understand why we live. Could there be any questions more significant?

The game is always played to win, regardless of the cards one has been dealt. And this requires more than just the ability to shuffle, trump, bluff, or even keep a straight face. It requires knowing what is at stake—and truly desiring that stake. This is the most difficult skill of all. (p. 127)

Can anything fill a life when one is incapable of love?

The second major theme in The Last Deal is love. The protagonist recalls a mysterious woman named Maria, with whom he exchanged letters throughout his entire life. Through these manuscripts—which appear intermittently across the book—the reader uncovers a story of unrequited love and the protagonist’s flight from intimacy, devotion, and the responsibility that comes with caring for another person. "I wouldn't be able to explain what it means to be together—I’ve never experienced it—but it seems to me the most difficult thing of all, something only a few are capable of," the protagonist remarks at one point (p. 268). This serves as the book’s only real narrative thread: the divergent paths of Maria and the narrator, traced in fragments through their correspondence. The reader is given a glimpse into how their separate lives unfolded—lives that might otherwise have been a shared destiny.

An opus magnum

Although The Last Deal is not the author’s final book, I have come to believe it may well be his most significant—a reckoning with humanity, human identity, and memory. It is a challenging, measured read with a barely sketched-out plot, which functions merely as a pretext for exploring the human condition, the construction of identity, the inevitability of death, and the meaning of life that arises from it. I will conclude with a quote:

If someone were to construct a clock that could measure a person’s wasted, empty time against the time well spent—devoted to some useful purpose, even if only for one’s own benefit—it would turn out that most of one’s life had been wasted. Perhaps, then, this life is granted to us in abundance. (p. 201)

For me, this is essential reading—an outstanding work to which I will gladly return in a few years, just to see how my perception of the novel has evolved. I highly recommend it, though I am well aware that most readers will not care for it.

My rating: 10/10.

Author: Wiesław Myśliwski
Title: The Last Deal (book not translated to English as of Oct’26)
Publishing House: Znak, Kraków 2013
Number of pages: 448
ISBN: 978-83-240-2780-4

Justyna Kopińska, Z nienawiści do kobiet

Nie wszystko złoto co się świeci

Jak widać na moim blogu, nieczęsto sięgam po reportaż. Mam z nim taki problem, że temat szybko się starzeje, znika z wokandy, a po kilku latach jest już zupełnie nieaktualny. Jednak na wyprzedaży bibliotecznej książka polskiej dziennikarki Justyny Kopińskiej skusiła mnie wzmiankowanymi na okładce wyróżnieniami – Nagrodą Polskiej Agencji Prasowej im. Ryszarda Kapuścińskiego, Nagrodą im. Teresy Torańskiej, czy wreszcie European Press Prize (m.in.). Okładka też jest dobra, zapowiada pewną dynamikę, surowość, akcję. Biorę, czytam – pomyślałam.

Reportażowy misz-masz

Jak pomyślałam, tak zrobiłam, i tomik Kopińskiej przypomniał mi, dlaczego za reportażem nie przepadam. Zbiór Z nienawiści do kobiet zawiera osiem reportaży i stanowiący 20% książki wywiad z Autorką. Widać więc, że poszczególne teksty nie są bardzo obszerne, a dodatkowo ogromna czcionka sprawia, że 220-stronicowa pozycja staje się lekturą na jeden wieczór. Tego typu zabiegi zawsze są oszukiwaniem czytelnika i jestem na nie wyczulona. Tytuł pochodzi z trzeciego tekstu, który opisuje falę molestowań w wojsku przez przełożonych. Oprócz tego w zbiorku znajdują się – otwierający tomik wywiad z synem Violetty Villas, Krzysztofem, i jego żoną, Małgorzatą, potem tekst o skazanym księdzu-pedofilu, który przez wiele lat gwałcił swoją uczennicę Kasię, a po złagodzonym wyroku dalej odprawia msze święte i ma kontakt z dziećmi (choćby przez Internet). Jest reportaż o homoseksualnych wiernych w kościele, o dyrektorze zakładu karnego w Sztumie, Andrzeju Górce, który zabił osadzonego i ze względu na stwierdzone zaburzenia psychiczne nie poniósł konsekwencji prawnych, jest poruszająca historia Leopolda Kozłowskiego, pianisty, dyrygenta, kompozytora, ostatniego przedstawiciela przedwojennych klezmerów w Polsce, który wspomina swoje życie, doświadczenia II wojny światowej z obozu pracy w Jaktorowie, a potem w Kurowicach. Jest historia brutalnych morderstw w Gliwicach z lat 90-tych, wreszcie opowieść niedosłyszącej dziewczyny o życiu w środowisku sportowym i gehennie, jaką przeszła przez swoją niepełnosprawność w szkole. Jak widać, tytuł jest pewnym naciągnięciem, marketingowym chwytem, może na fali zrodzonego w 2017 roku ruchu #me too (pozycja wyszła w 2018 roku). Autorka mocno też skacze z tematu na temat i te reportaże lepiej się pewnie czyta w gazecie, kiedy temat jest jeden całkowicie pochłania uwagę czytelnika.

Bez zachwytu

Chociaż więc Kopińska pisze poprawnym reporterskim stylem, przytacza fakty, stara się dotrzeć zarówno do ofiar, jak i do oprawców i opisać wydarzenia jak najbardziej bezstronnie, jest jakaś tendencyjność w wyborze tematów i ich prowadzeniu. Dobór tekstów też wydaje się przypadkowy, pozbierany zapewne z innych miejsc w jeden tomik po komercyjnym sukcesie poprzedniego zboru Polska odwraca oczy. U mnie Z nienawiści do kobiet nie zostanie na półce, pójdzie dalej. Takie reportaże mają też to do siebie, że już się do nich nie wraca. Dla mnie trochę rozczarowanie.

Moja ocena: 5/10.

Justyna Kopińska, Z nienawiści do kobiet
Świat Książki, Warszawa 2018
Liczba stron: 224
ISBN: 978-83-8031-853-3

**********************************************************************************

All That Glitters Is Not Gold

As you can see from my blog, I don’t often pick up works of reportage. My issue with the genre is that the subject matter ages quickly; it drops out of the public eye and, after a few years, becomes completely outdated. However, at a library sale, a book by Polish journalist Justyna Kopińska caught my eye thanks to the accolades mentioned on the cover—the Polish Press Agency’s Ryszard Kapuściński Award, the Teresa Torańska Award, and the European Press Prize, among others. The cover is striking, too, promising a certain dynamism, rawness, and action. "I’ll take it and read it," I thought.

A Hodgepodge of Reportage

I did exactly that, and Kopińska’s volume reminded me why I’m not particularly fond of reportage. The collection Out of Hatred for Women contains eight pieces of reportage and an interview with the author that makes up 20% of the book. It is evident, then, that the individual texts are not very long; furthermore, the use of a huge font turns this 220-page volume into a one-evening read. Such tactics always feel like cheating the reader, and I am particularly sensitive to them. The title comes from the third piece, which describes a wave of sexual harassment committed by superiors in the military. In addition, the collection includes an interview—opening the volume—with Violetta Villas’s son, Krzysztof, and his wife, Małgorzata; a piece about a convicted pedophile priest who raped his student, Kasia, for years and—following a reduced sentence—continues to celebrate Mass and maintain contact with children (including via the Internet). There is a report on homosexual believers within the Church; a story about Andrzej Górka, the warden of the Sztum prison, who killed an inmate but faced no legal consequences due to diagnosed mental disorders; and the moving story of Leopold Kozłowski—pianist, conductor, composer, and the last representative of pre-war klezmer musicians in Poland—as he recalls his life and his experiences during World War II in labor camps in Jaktorów and later Kurowice. The book also covers a series of brutal murders in Gliwice during the 1990s and, finally, the story of a hearing-impaired girl recounting her life in the sports world and the ordeal she endured at school because of her disability. As is evident, the title is something of a stretch—a marketing ploy, perhaps riding the wave of the #MeToo movement that emerged in 2017 (the book was published in 2018). The author also jumps frequently from topic to topic; these reports likely read better in a newspaper, where a single subject can fully capture the reader's attention.

Not impressed

So, although Kopińska writes in a competent journalistic style—citing facts and striving to reach both victims and perpetrators while describing events as impartially as possible—there is a certain bias in her choice of topics and how she handles them. The selection of pieces also seems haphazard, likely gathered from various sources into a single volume following the commercial success of her previous collection, Poland Looks Away (original title: Polska odwraca oczy, not translated into English as of Oct’26). Out of Hatred for Women won’t be staying on my bookshelf; I’ll be passing it on. That is the nature of this kind of reportage—one rarely returns to it. For me, it was a bit of a disappointment.

My rating: 5/10. 

Author: Justyna Kopińska
Title: Out of Hatred for Women (book not translated to English as of Oct’26)
Publishing House: Świat Książki, Warsaw 2018
Number of pages: 224
ISBN: 978-83-8031-853-3

Wisława Szymborska, Kornel Filipowicz, Listy Najlepiej w życiu ma twój kot

Całuję cię z zachowaniem zasad higieny

W ubiegłym roku czytałam – dość jednostronną – korespondencję Wisławy Szymborskiej z Czesławem Miłoszem, i książka ta średnio przypadła mi do gustu. Teraz sięgnęłam po korespondencję Noblistki z jej długoletnim partnerem, również uznanym pisarzem o sporym dorobku, Kornelem Filipowiczem. Sama książka jest słusznej długości (ponad 400 stron), zawiera mnóstwo reprodukcji wysyłanych przez parę kartek, faksymilów ich listów i notatek. Czytało mi się ją powoli, choć teoretycznie powinna iść jak z płatka – być może przez brak fabuły, skupienie na detalach codzienności, pewną monotonię tej korespondencji. Mam wrażenie, że zyskałam wgląd w intymną, pełną czułości relację, jednak bez przekraczania jakiejś subtelnej granicy. Myślę też, że jeśli ktoś szuka portretu życia artysty w PRL-u, to ta książka tworzy bardzo dokładny i szczegółowy obraz, jak to wtedy wyglądało.

Relacja dwojga ludzi przede wszystkim

Oczywiście na pierwszym miejscu jest relacja dwojga Artystów, ich codzienność, czasami brak weny, często pisanie, liczne obowiązki towarzyskie, wernisaże, zloty pisarzy, itd. Jest to relacja pełna czułości, tęsknoty, a także zdrowej zazdrości. Oboje są wobec siebie czuli, troskiwi, ale też zabawni: „Myślę o Tobie ciągle i kocham Cię bezustannie (tylko z przerwą obiadową), pisze Szymborska do Filipowicza z Zakopanego (s. 24), a nieco dalej „Całuję cię z zachowaniem zasad higieny – W.” (s. 36) czy też „Całuję Cię bez zastrzeżeń – Wisława” (s. 91). Filipowicz odpowiada: „Z powodu braku miejsca całuję Cię tylko 1 x, ale bardzo mocno. K.” (s. 27), albo: „Oprócz tego: Nawoja, przy okazji porządkowania domu nadwerężyła sobie trochę nogę – ale o tym pisać do Ciebie mi zabroniono, więc mnie nie zdradź. I w ogóle nie zdradzaj. Ucałowania – K.” (s. 216). Takich zabawnych wymian i drobnostek jest w tej korespondencji multum.

Wyniesienie listów na poziom literatury

Tym, co mnie zaskoczyło, to jak bardzo literatura przesiąknęła do tej korespondencji, jak bardzo na nią wpłynęła – zwłaszcza Szymborska zaludniała swoje listy fikcyjnymi postaciami, a to nieistniejącą, zakochaną w Kornelu służącą Rózią, która pisała mu listy pełne błędów ortograficznych, a to korespondencja od śmiałych fanek, a to wreszcie mamy listy od hrabiny Lanckorońskiej, odzwierciedlające relację Szymborskiej z Filipowiczem. Pokazują one niesamowite poczucie humory Szymborskiej, dają też możliwość wyrażenia rozczarowania, gniewu czy innych negatywnych emocji z dystansem i delikatnością (najczęściej są to upomnienia za brak odpowiedzi na korespondencję lub po prostu zazdrość). Kolejną warstwą tej publikacji są wyklejanki Szymborskiej, które są majstersztykiem samym w sobie, znów przesiąkniętym ironicznym poczuciem Autorki i bezbłędnym kolażem wycinków z gazet, absurdalnym zestawianiem ilustracji, twórczym nadrabianiem za braki na rynku kartek pocztowych.

PRL jako bohater tła

Drugim wielkim bohaterem jest PRL i trudne realia życia w tym czasie i miejscu. Kłopoty z zaopatrzeniem, nieustanna poszukiwanie dobrej jakości żywności, odwieczne kolejki, rosnące ceny, ale też aktywne poszukiwania ciekawych książek i kart pocztowych do kolekcji po antykwariatach. Ile się Szymborska z Filipowiczem musieli natłuc w autobusach podczas wyjazdów na Mazury, do Zakopanego czy do Lanckorony! Ileż musieli znosić niespodziewanych przerw w dostawie prądu, braków w zaopatrzeniu, a może udawało im się to wszystko przetrwać właśnie dzięki zbawiennemu poczuciu humoru. Listy pokazują ich codzienność – i w zasadzie ich troski i obserwacje, prócz literackiej wrażliwości na słowo – niewiele się różnią d tych naszych.

Tę korespondencję Szymborskiej przyjęłam lepiej, niż poprzednią (choć później wydaną), z Miłoszem. Pod każdym listem, który tego wymaga, jest adnotacja, kim są wzmiankowane postaci, albo szersze wyjaśnienie kontekstu, dzięki czemu listy są klarowne i dobrze objaśnione. Towarzyszące korespondencji faksymile listów i pocztówek jest w kolorze, w świetnj jakości. Jedynie Posłowie i adnotacja Od wydawców trochę mnie rozczarowały, bo nic szczególnie nowego nie wniosły. Warto sięgnąć po tę publikację, chociaż myślę, że jest bardziej kierowana do fanów Noblistki niż do czytelniczego ogółu.

Moja ocena: 7/10

Wisława Szymborska, Kornel Filipowicz, Listy Najlepiej w życiu ma twój kot
Wydawnictwo Znak, Kraków 2016
Liczba stron: 448
ISBN: 978-83-240-4361-3

***********************************************************************************

I kiss you—observing all hygiene protocols

Last year, I read the correspondence between Wisława Szymborska and Czesław Miłosz—a rather one-sided exchange—and the book didn't particularly appeal to me. Now, I’ve turned to the correspondence between the Nobel laureate and her long-time partner, Kornel Filipowicz—himself an acclaimed writer with a substantial body of work. The book is rich in volume (over 400 pages) but also in reproductions of the postcards the couple sent, facsimiles of their letters and notes. I read it slowly, even though, in theory, I should have flown by—perhaps due to the lack of a narrative arc, the focus on the minutiae of daily life, and a certain monotony inherent in the correspondence. I feel I gained insight into an intimate, tender relationship without ever crossing a subtle boundary of privacy. I also think that anyone looking for a portrait of an artist's life in the Polish People's Republic (PRL) will find this book paints a very precise and detailed picture of what that reality was like.

First and foremost, a relationship between two people

Naturally, the primary focus is the relationship between these two artists: their daily lives, occasional creative blocks, frequent writing sessions, numerous social obligations, art openings, writers' gatherings, and so on. It is a relationship filled with tenderness, longing, and even a healthy dose of jealousy. They are both affectionate and caring toward one another, yet also playful: "I think of you constantly and love you ceaselessly (except for a lunch break)," Szymborska writes to Filipowicz from Zakopane (p. 24); a little further on, "I kiss you while observing hygiene rules – W." (p. 36) or "I kiss you without reservations – Wisława" (p. 91). Filipowicz replies: "Due to a lack of space, I kiss you only once, but very hard. K." (p. 27), or: "Also: Nawoja strained her leg a bit while tidying up the house—but I was forbidden to write to you about it, so forgive me for this treachery. But don’t become treacherous yourself. Kisses – K." (p. 216). There is a multitude of such playful exchanges and little details in this correspondence.

Elevating the letters to the level of literature

What surprised me was the extent to which literature permeated this correspondence and influenced it; Szymborska, in particular, populated her letters with fictional characters—such as Rózia, a non-existent maid in love with Kornel who wrote him letters full of spelling errors, or correspondence from bold female fans, and finally, letters from Countess Lanckorońska that mirrored Szymborska’s own relationship with Filipowicz. They reveal Szymborska’s incredible sense of humour and offer a way to express disappointment, anger, or other negative emotions with a touch of detachment and delicacy (most often, these are gentle rebukes for failing to reply to correspondence or simply expressions of envy). Another layer of this publication consists of Szymborska’s collages—masterpieces in their own right, once again imbued with the author’s ironic sensibility. They feature flawless arrangements of newspaper clippings and absurd juxtapositions of illustrations, serving as a creative remedy for the nasty selection of postcards available on the market at the time.

The Polish People’s Republic (PRL) as a background character

The second major protagonist is the Polish People’s Republic itself and the harsh realities of life in that time and place. There were supply shortages, the constant hunt for quality food, endless queues, and rising prices—but also the active scouring of second-hand bookshops for interesting books and postcards to add to their collections. How much time Szymborska and Filipowicz must have spent enduring grueling bus rides to Masuria, Zakopane, or Lanckorona! How many unexpected power outages and supply shortages they had to weather—though perhaps they managed to survive it all precisely thanks to their saving grace: a sense of humour. The letters reveal their daily lives, showing that—aside from their literary sensitivity to language—their concerns and observations differ little from our own.

I found this collection of Szymborska’s correspondence more engaging than the previous volume (though published later) featuring her letters to Czesław Miłosz. Wherever necessary, each letter is accompanied by a note identifying the figures mentioned or providing a broader explanation of the context, ensuring the letters are clear and well-explained. The accompanying facsimiles of letters and postcards are in color and of excellent quality. I was slightly disappointed only by the Afterword and the Publisher’s Note, as they offered nothing particularly new. This publication is well worth reading, though I believe it is aimed more at fans of the Nobel laureate than at the general reading public.

My rating: 7/10

Authors: Wisława Szymborska, Kornel Filipowicz
Title: Letters: Your Cat is to be Envied (book not translated as of October 2026)
Publishing House: Znak, Kraków 2016
Number of pages: 448
ISBN: 978-83-240-4361-3

Jakub Jarno, Kontury

Zdarzenia są konturami, a pamięć tym, co je wypełnia

Cały czas próbuję zwiększać ilość czytanych/przyswajanych książek, a zmniejszać czas spędzony na telefonie. Oj, nie jest to proste. Testuję więc różne książki w wersji audiobooka, chociaż niektóre okazują się dla mnie w tej formie za trudne (np. Orbita Samanthy Harvey), a niektóre zbyt niepokojące (niektóre kryminały, zwłaszcza podczas samotnej wędrówki po górach). Natomiast Kontury Jakuba Jarno „weszły mi” wspaniale, chociaż nie jestem wielkim fanem Mai Ostaszewskiej, która czyta jedną część książki, często ze straszliwą manierą. Natomiasy Krzysztof Gosztyła, drugi lektor, czaruje ciepłem głosu i spokojnym tempem narracji. Książka wciąga od samego niemal początku i można spokojnie śledzić fabułę, nawet robiąc coś innego.

Tajemniczy Jakub Jarno

O samym Autorze nie dowiemy się zbyt wiele, bo strzeże swojej prywatności i przemawia tylko za pośrednictwem swoich książek. Do tej pory w Wydawnictwie Literackim ukazały się dwie ksiązki Jakuba Jarno – debiutancka i zbierająca bardzo dobre recenzje Światłoczułość (2024), a rok później czytane przeze mnie Kontury. Wydawnictwo WAB wydało natomiast Marionetkę – to zupełna świeżynka, wydana w połowie września tego roku (2026). Ja zaczęłam więc od środka, trochę przypadkowo, gdyż książkę znalazłam, klasycznie, na półce z nowościami w bibliotece i skusiła mnie jej piękna, ascetyczna okładka, nawiązująca zresztą do treści powieści.

Zarys fabuły

Kontury, napisane retrospektywnie, opowiadają historię życia Wandy Jeżyńskiej. Dziewczynka urodziła się pod sam koniec II wojny światowej i los jej rodziców pozostaje nieznany. Trafia więc najpierw pod opiekę zakonnic, a potem do opolskiejgo domu dziecka „Jedynak”, gdzie musi radzić sobie w nowej hierarchii i z wyjątkowo okrutną dyrektorką placówki, Baronową. Pokazując swoje umiejętności gry w palanta dziewczynka ulega wypadkowi i ma poważnie uszkodzone oko, dlatego trafia do izolatki, bez żadnej pomocy medycznej. Po wstawiennictwie innych dzieci ogląda ją felczer, ale oko nie zostaje należycie zaopiekowane i konsekwencje tego zaniedbania będzie Wanda ponosić do końca życia. Okazuje się też, że dziewczynka ma wielki talent do gry w tenisa, który w ostatnim niemal momencie zostaje zauważony przez państwa Wimbledon, a więc Tadeusza (Tediego) i Polę  Sierpińskich, którzy ratują dziewczynę z opresji. Zaczyna się dla niej jednak kolejna gehenna z opiekunką-alkoholiczką. Wanda nie miała w życiu lekko... Jej historia porusza i trzyma w napięciu do samego końca.

Realia życia w PRLu, odtwarzane przez zawodną pamięć

Dodatkową wartością w książce jest próba oddania realiów życia w PRLu. Akcja toczy się od lat tużpowojennych poprzez 60-te dalej, ale już z mniejszymi szczegółami. Jarno pokazuje biedną rzeczywistość, braki w zaopatrzeniu, konieczność korzystania z budek telefonicznych, zachwyt zachodnimi markami i trudne realia tamtych czasów. Chociaż część detali się rozsypuje albo nie zgadza, pokazując luki w pamięci albo też autokreację w opowiadanych przecież jakiemuś słuchaczowi wspomnieniach. „- Zdarzenia są konturami, a pamięć tym, co je wypełnia”, mówi główna bohaterka (s.372). To prowadzi nas do drugiego, a w zasadzie najważnieszego tematu książki – budowania tożsamości. Wanda musiała stworzyć się na nowo nie mając żadnego punktu odniesienia, rodziny, przodków, nawet personaliów. Jednocześnie bohaterka patrzy na swoją własną historię z perspektywy całego swojego życia, często się w swojej narracji zawieszając, podróżując w inne rejony czy miejsca, przez co narracja jest delikatnie rwana, ale nadal zrozumiała. „[...] człowiek się musi opowiedzieć i tylko wtedy istnieje. O tym, że jak już się opowie, to zawsze w formie fikcji”, nyśli dalej Jeżyńska. Upływający czas nadaje życiu niezbędną perspektywę, głębię i poczucie kierunku.

Kontury mają za mało wiarygodne wypełnienie?

Ja skończyłam książkę trochę rozdarta. Z jednej strony dramatyzm tej historii przypomina mi nieco losy Jude’a z Małego życia Hanyi Yanagihary – na Wandę spada podobnie dużo ciosów od losu, przez co fabuła może wydawać się troszeczkę naciągana. Z drugiej strony – skończyłam właśnie czytać listy Wisławy Szymborskiej i Kornela Filipowicza, które lepiej i dobitniej pokazywały realia życia w czasach PSLu, niż cała powieść w tamtych czasach osadzona. Jarno ma dużo pięlnych, trafnych zdań w swojej książce, ciekawych spostrzeżeń, które każą człowiekowi na chwilę przystanąć i zastanowić się nad wieloma tematami, ale czy mu uwierzyłam? Czy fikcyjność, a dokładniej pewna szcztuczność tego opowiadania mnie trochę nie razi i nie odrzuca? No właśnie nie wiem. Przekonajcie się sami, to nie jest zła literatura.

Moja ocena: 6/10.

Jakub Jarno, Kontury
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2025
Liczba stron: 376
ISBN: 978-83-08-08691-9

***********************************************************************************

Events are outlines, and memory is what fills them

I am constantly trying to increase the number of books I read or absorb while cutting down on the time I spend on my phone. Oh, it’s not easy. So, I experiment with various audiobooks, though some prove too difficult for me in that format (e.g., Samantha Harvey’s Orbital) and others too unsettling (certain crime novels, especially when hiking alone in the mountains). However, Jakub Jarno’s Outlines (book not translated to English as of October 2026) really resonated with me—even though I’m not a huge fan of Maja Ostaszewska, who narrates one part of the book; she often employs a rather grating, affected style. On the other hand, Krzysztof Gosztyła, the second narrator, works his magic with the warmth of his voice and a calm, steady pace. The book draws you in almost from the very beginning, and it’s easy to follow the plot even while doing something else.

The mysterious Jakub Jarno

We don’t learn much about the author himself, as he guards his privacy and speaks only through his books. So far, Publishing House Wydawnictwo Literackie has published two of Jakub Jarno’s books: his debut—the highly acclaimed Światłoczułość (Photosensitivity, not translated into English as of Oct’26, published 2024)—and, a year later, Outlines, the one I listened to. Meanwhile, WAB published Marionetka (Puppet, not translated to English)—a brand-new release from mid-September of this year (2026). I started somewhere in the middle, somewhat by chance; I found the book as usual recently—on the library’s new arrivals shelf, and I was drawn in by its beautiful, minimalist cover, which actually reflects the novel’s content.

Plot Outline

Written as a retrospective narrative, the book recounts the life story of Wanda Jeżyńska. Born at the very end of World War II, she is left orphaned—her parents' fate unknown. She is placed first in the care of nuns and later in the "Jedynak" orphanage in Opole, where she must navigate a new social hierarchy and contend with the facility's exceptionally cruel director, known as "The Baroness." While demonstrating her skills at palant (a traditional Polish bat-and-ball game), she suffers an accident that severely damages her eye; consequently, she is confined to an isolation room without medical attention. After the other children intervene, a medical assistant examines her, but the eye is not properly treated, and Wanda suffers the consequences of this neglect for the rest of her life. It also turns out that the girl possesses great talent for tennis—a gift noticed at the eleventh hour by the "Wimbledons," Tadeusz ("Tedi") and Pola Sierpiński, who rescue her from her plight. Yet, a new ordeal begins for her with an alcoholic guardian. Wanda’s life was far from easy... Her story is moving and keeps the reader in suspense until the very end.

Life in the Polish People's Republic (PRL) as recalled by fallible memory

An added value of the book is its attempt to capture the realities of life in the Polish People's Republic (PRL). The action spans the immediate post-war years through the 1960s and beyond, though with less detail regarding the later periods. Jarno depicts a reality defined by poverty, supply shortages, the necessity of using public phone booths, a fascination with Western brands, and the harsh conditions of the era. Although some details fall apart or fail to align—revealing memory gaps or perhaps self-invention in recollections shared with a listener—the protagonist observes: "Events are outlines, and memory is what fills them in" (p. 372). This leads us to the book’s second—and arguably most important—theme: the construction of identity. Wanda had to reinvent herself without any reference points—no family, no ancestors, not even a personal history. At the same time, she views her own story from the perspective of a lifetime; she often pauses in her narrative, drifting to other times or places, which makes the storytelling slightly fragmented yet still coherent. "[...] a person must tell their own story, and only then do they exist. And... once told, it always takes the form of fiction," Jeżyńska reflects. The passage of time lends life necessary perspective, depth, and a sense of direction.

Is the filling of those outlines not quite credible?

I finished the book feeling somewhat conflicted. On one hand, the story’s dramatic intensity reminds me a bit of Jude’s fate in Hanya Yanagihara’s A Little Life—Wanda suffers a similarly relentless barrage of blows from fate, making the plot seem perhaps a tad far-fetched. On the other hand, I had just finished reading the letters exchanged between Wisława Szymborska and Kornel Filipowicz; those letters depicted the realities of life during the PSL era far better and more poignantly than the entire novel set in that period. Jarno’s book contains many beautiful, apt sentences and intriguing observations that make you pause and reflect on various themes—but did I find it convincing? Did the fictional nature—or rather, a certain artificiality—of the narrative perhaps jar or put me off a little? I honestly don’t know. See for yourselves; it’s not bad writing.

My rating: 6/10.

Author: Jakub Jarno
Title: Outlines (book not translated to English as of October 2026)
Publishing House: Wydawnictwo Literackie, Kraków 2025
Number of pages: 376
ISBN: 978-83-08-08691-9

Paweł Sołtys, Sierpień

Warszawa dla wtajemniczonych

Na wzmiankę o książce Pawła Sołtysa, traktującej o końcu lata w Warszawie, trafiłam przypadkiem, niewiele przed wyjazdem na rocznicę wybuchu powstania warszawskiego, która w tym roku wygodnie wypadała w sobotę. Wypożyczyłam więc książkę jak najszybciej, licząc na ukryte w niej perełki i obserwacje, które pozwolą mi lepiej nacieszyć się stolicą. Po niespełna trzech tygodniach niemal nic z tej książki nie pamiętam.

Miasto jako palimpsest

Paweł Sołtys, znany być może szerszej publiczności jako wokalista Pablopavo, postanowił poświęcić niewielki tomik swojemu miastu, Warszawie. Snuje się po nim, trochę bez celu, nieśpiesznie, przyglądając się poszczególnym miejscom i wspominając przeszłość. Przez to miasto staje się trochę palimpsestem, w którym przenika się czas teraźniejszy i przeszły. To określenie dla Warszawy wydaje się szczególnie trafne, patrząc na historię miasta, zwłaszcza wojenne zniszczenia, odbudowę, ilość pomników i tablic upamiętniających burzliwe losy. Jednocześnie jest to jednak miasto codzienności, zwyczajnie toczącego się życia, dzieciństwa. To sprawia, że dla kogoś spoza Warszawy onirycznie opisane miejsca są nieczytelne i nie niosą tego samego ładunku. Więc to pierwsze spostrzeżenie i może trochę zarzut – to książka dla warszawiaków, dla przybyszów Warszawa pozostanie tak samo obca, jak była.

Biblioteka na Okólniku

Często jest jednak tak, że sięga się po jakąś książkę, żeby dowiedzieć się z niej jednej, konkretnej rzeczy. W tym przypadku byłaby to dla mnie historia Biblioteki Ordynacji Krasińskich, zwanej popularnie biblioteką na Okólniku (od nazwy ulicy, przy której się znajdowała). W Pałacu Rzeczpospolitej, dawnym Pałacu Krasińskich, znajduje się obecnie urna z prochami książek spalonych w akcji odwetowej po powstaniu warszawskim. „W szklanej urnie lezą popioły. Ale to „leżą” nie oddaje prawdy. Układają się w na wpół spopieloną księgę, trochę w twarz bez rysów, oczu i ust. To ślad po dziesiątkach tysięcy książek spalonych przez Brandkommando po upadku powstania. Nie z przypadku, nie w wyniku działań wojennych. Niemcy weszli do biblioteki na Okólniku i miotaczami płomieni rozprawili się z dwudziestoma sześcioma tysiącami rękopisów, z dwoma i pół tysiącem inkunabułów, ze stu tysiącami grafik i rysunków, z pięćdziesięcioma tysiącami nut i druków teatralnych i tak dalej, i tak dalej”, pisze Sołtys (s. 95-96). Więcej można znaleźć o tym w bardzo dobrym artykule Mikołaja Glińskiego (https://culture.pl/pl/artykul/urna-w-bibliotece-czyli-jak-sie-pala-ksiazki). Teraz żałuję, że będąc w Warszawie nie zaszłam do Pałacu Rzeczpospolitej, choćby tylko zobaczyć ten jeden eksponat.

Piękno języka

Ostatnią rzeczą, na którą chciałabym zwrócić uwagę przy tej pierwszej przeczytanej przeze mnie książce Sołtysa, to jego piękny, poetycki, niespieszny język, dzięki któremu można trochę więcej wagi poświęcić codzienności. Mi spodobały się zwłaszcza dwa fragmenty – jeden o prawdziwej ciszy na mazowieckiej wsi sprzed elektryfikacji (naprawdę przez chwilę udało mi się ją usłyszeć, i zobaczyć tą ciemność), a drugi o tym, co czasami uda się zobaczyć kątem oka:

Nad pianą piwa mignął mi Jankowski. Co oczywiście było niemożliwe, nie żył już wtedy od kilku lat, ale wszyscy wiemy, że wąskich kątach spojrzeń jak kurz zbierają się umarli, i bywa, że bierze się kogoś najzwyczajniej żywego za wcielenie cienistej osoby. (s. 65)

Jednak piękny język nie przykrywa braku fabuły, czy nawet konkretnej ścieżku spaceru, którą czytelnik mógłby sobie odtworzyć. Chociaż może to tylko ja mam takie oczekiwanie – żeby książka stała się kluczem do opisywanego miejsca, pozwalała je lepiej zrozumieć. Okazuje się, że jest to spojrzenie konkretnej osoby na konkretne miejsce, i nasze doświadczenia i oczekiwania się rozmijają.

Subiektywny obraz pewnego miejsca

Jestem więc pisarzowi wdzięczna za chwilę refleksji i zdecydowanie za informację o urnie z prochami książek. Coraz więcej ścieżek prowadzi mnie do monumentalnej monografii Normana Daviesa Powstanie’44, na którą patrzę z lękiem (zarówno ze względu na treść, jak i rozmiary). Chyba czas przestać szukać wymówek i na dłużej zagłębić się w lekturze. Co do Sierpnia – nie spełnił moich oczekiwań i w sumie dość mocno przypominał mi Kamionek Piotra Wichy – literatura tylko dla wtajemniczonych, do których ja nie należę.

Moja ocena: 5/10.

Paweł Sołtys, Sierpień
Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2014
Liczba stron: 120
ISBN: 978-83-8191-975-3

*********************************************************************************

Warsaw for the Insiders

I stumbled upon a mention of Paweł Sołtys's book about the end of summer in Warsaw by chance, shortly before leaving for the anniversary of the Warsaw Uprising, which conveniently fell on a Saturday this year. So I borrowed the book as soon as possible, hoping for hidden gems and observations that would allow me to better enjoy the capital. After less than three weeks, I remember almost nothing from it.

The City as a Palimpsest

Paweł Sołtys, perhaps known to a wider audience as the singer Pablopavo, dedicated a small volume to his city, Warsaw. He wanders around it, somewhat aimlessly and leisurely, observing individual places and reminiscing about the past. In this way, the city becomes a kind of palimpsest, where present and past tenses intertwine. This description for Warsaw seems particularly apt, considering the city's history, especially the wartime destruction, reconstruction, and the multitude of monuments and plaques commemorating its turbulent fate. At the same time, however, it is a city of everyday life, of simply going on life, of childhood. This makes the dreamlike descriptions of places incomprehensible to anyone outside Warsaw and lacking the same meaning. So this is my first observation, and perhaps a bit of a reproach – this is a book for Warsaw residents; for newcomers, Warsaw will remain as alien as it was.

The Library on Okólnik Street

However, it's often the case that one reaches for a book to learn one specific thing. In this case, for me, it would be the history of the Krasiński Library, popularly known as the Library on Okólnik Street (after the name of the street on which it was located). The Palace of the Commonwealth, formerly the Krasiński Palace, currently houses an urn containing the ashes of books burned in retaliatory action after the Warsaw Uprising. "Ashes lie in a glass urn. But 'lying' doesn't convey the truth. They form a half-ashen book, a face without features, eyes, or mouth. This is a trace of the tens of thousands of books burned by the Brandkommando after the fall of the uprising. Not by accident, not as a result of warfare. The Germans entered the library on Okólnik Street and destroyed with flamethrowers twenty-six thousand manuscripts, two and a half thousand incunabula, one hundred thousand prints and drawings, fifty thousand musical scores and theatrical prints, and so on, and so forth,” writes Sołtys (pp. 95-96). You can find more about this in a very good article by Mikołaj Gliński (https://culture.pl/pl/artykul/urna-w-bibliotece-czyli-jak-sie-pala-ksiazki). Now I regret that when I was in Warsaw I didn’t stop by the Palace, even if only to see this one exhibit.

The Beauty of Language

The last thing I would like to draw attention to in the first book by Sołtys that I read, is his beautiful, poetic, unhurried language, thanks to which one can devote a little more attention to everyday life. I particularly liked two fragments – one about the true silence in the Mazovian countryside before electrification (really, for a moment I managed to hear it, and see that darkness), and the second about what one can sometimes see with the corner of one's eye:

I caught a glimpse of Jankowski over the beer foam. Which, of course, was impossible; he had been dead for several years by then, but we all know that in the narrow corners of one's gaze the dead gather like dust, and sometimes someone fully alive is mistaken for the incarnation of a shadowy person. (p. 65)

However, the beautiful language does not cover up the lack of a plot, or even a specific path the reader could retrace. Although perhaps it's just me who has this expectation – for a book to become the key to the place described, to allow for a better understanding of it. It turns out that this is a specific person's view of a specific place, and our experiences and expectations diverge.

A Subjective Image of a Certain Place

I am therefore grateful to the writer for a moment of reflection and definitely for the information about the urn with the ashes of books. More and more paths lead me to Norman Davies's monumental monograph, Rising '44 The Battle for Warsaw, which I look at with apprehension (due to both the content and the size.) I think it's time to stop looking for excuses and delve deeper into reading. As for August – it didn't live up to my expectations and actually reminded me quite strongly of Piotr Wicha's Kamionek – literature for those who already know the place well. And I am not one of such people.

My rating: 5/10.

Author: Paweł Sołtys
Title: August (book not translated to English as of August 2026)
Publishing House: Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2014
Number of pages: 120
ISBN: 978-83-8191-975-3