Pokazywanie postów oznaczonych etykietą feminizm. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą feminizm. Pokaż wszystkie posty

sobota, 5 lipca 2025

Emilie Pine, O tym się nie mówi (Notes to Self)

Wychodzenie ze strefy cienia

Niewielkich rozmiarów książka skusiła mnie stonowaną okładką, niewielkimi rozmiarami i obietnicą poruszających tematów. Już pierwszy esej, O niewstrzemięźliwości, przykuwa uwagę - mówi o ojcu alkoholiku, który właśnie prawdopodobnie umiera w szpitalu w Grecji. Tym pierwszym tekstem Emilie Pine zaprasza nas do swojego intymnego świata i tym samym ostrzega, że lekko nie będzie.

Zbiór sześciu trudnych tematycznie esejów

Urodzona w 1978 roku Pine to pisarka i wykładowca uniwersytecki na Trinity College w Dublinie. O tym się nie mówi, z angielskim tytułem Notes to Self, a więc Notatki do samej siebie, to zbiór sześciu esejów, z których każdy traktuje o innym temacie tabu. Jednocześnie są to tematy bliskie każdej kobiecie, traktujące o kobiecym ciele, problemach z płodnością, menstruacji, przekwitaniu, wykorzystaniu seksualnym, poczuciu samotności i surowości dla samej siebie. Książka jest więc naładowana trudnymi treściami, które stanowią w dużej mierze również część mojego doświadczenia, część doświadczenia wielu kobiet. To pozycja kameralna, ale ważna, jak często się dzieje z publikacjami Wydawnictwa Cyranka.

I tak to właśnie wygląda, kiedy kobieta przelewa swoją krew na papier

W zasadzie większość tekstów poświęcona jest trudnej kobiecości - począwszy od jednoczącego nas doświadczenia menstruacji, licznych wpadek w tamponami i podpaskami, pojawiającej się uparcie krwi, która powinna zostać ukryta. W eseju o znaczącym tytule O krwawieniu i innych zbrodniach czuć narastające wkurwienie autorki na ten wymagający element kobiecości, dla wielu z nas bolesny i trudny, a tak starannie wycofywany i chowany przez dyskurs społeczny. W drugim w tomiku tekście, O latach starań, Pine opowiada o próbach zajścia w ciążę, zakończonych poronieniem, płynącym z tego rozczarowaniem z zawodu, które sprawiło jej własne ciało, poczucia gorszości, pustki. Autorka opisuje, jak jeden z najpiękniejszych elementów życia zamienia się w matematyczne wyliczenie odpowiedniego momentu na prokreację. Na presję własnych pragnień i oczekiwań. Znajduje się też miejsce na dramatyczną relację ciąży młodszej siostry autorki, która rodzi martwą córeczkę.

Miejsce kobiet

Pine poświęca też dużo uwagi wyglądowi - kobieta ma przede wszystkim ładnie wyglądać i być miła i lubiana, empatyczna, ciepła. Inne wymogi stawia się kobietom sięgającym po władzę, a inne mężczyznom, i inne rzeczy uchodzą za dopuszczalne. "Podejście, że kobiety mają być widziane, ale nie słyszane, jest więcej niż nieznośne. Jest to sposób na danie kobietom do zrozumienia, żeby wróciły na swoje miejsce, z powrotem do milczenia", pisze autorka w eseju O tym, czego nie ma na egzaminie (s. 172). To właśnie potrzeba bycia zauważaną, lubianą, wielokrotnie zaprowadziła nastoletnią bohaterkę wspomnień na manowce, w niebezpieczne sytuacje, ale też do karania samej siebie, głodówek, krytycznego spojrzenia.

Wyzwolenie

Im dłużej czytam tę książkę, tym bardziej jestem wdzięczna autorce za nazwanie rzeczy, które wiele z nas trzyma zakopane w najgłębszych szufladkach w głowie. Ta książka przynosi swoistego rodzaju wyzwolenie, otwartość w mówieniu o tematach trudnych, próbę pogodzenia się z nimi i znormalizowania ich w normalnym dyskursie. Ta publikacja musiała wymagać od Autorki wiele odwagi, by pokazać swoim czytelnikom swoje słabości, rozterki, głębię swoich uczuć, a wśród nich rozpacz i zwątpienie, poczucie bycia gorszym. Myślę, że może to być druga w tym roku po Schyłku Andy Rottenberg książka, która w jakiś sposób zmieni moje życie i podejście do kilku tematów, a to naprawdę bardzo dużo. Wielu kobietom pomoże otworzyć oczy i głowy i nauczyć się nie tylko nazywać swoje emocje, ale również mówić o nich otwarcie. Bardzo potrzebna publikacja, i nawet jeśli nie każdy czytelnik - szczęśliwie - odnajdzie w niej swoje doświadczenia, to jednak o tym się mówi! W końcu!

Moja ocena: 9/10.


Emilie Pine, O tym się nie mówi
Wydawnictwo Cyranka, Warszawa 2020
Tłumaczenie: Joanna Figiel
Liczba stron: 192
ISBN: 978-83-952847-4-8

***********************************************************************************

Leaving the Zone of Shadow

The small book tempted me with its subdued cover, small size and the promise of moving topics. The first chapter, Grief and Responsibility - Caring for a Dying Parent, grabs attention - it talks about an alcoholic father who is probably passing away in a hospital in Greece. With this first text, Emilie Pine invites us into her intimate world and thus warns us that it will not be easy.

A collection of thematically difficult essays

Born in 1978, Pine is a writer and Associate Professor at Trinity College in Dublin. Her debut Notes to Self is a collection of six essays, each of which deals with a different taboo topic. At the same time, these are topics close to every woman, dealing with the female body, fertility problems, menstruation, menopause, sexual abuse, a sense of loneliness and being hard on oneself. The book is therefore loaded with difficult content, which is also largely part of my experience, part of the experience of many women. It is an intimate but important book, as is often the case with publications by Wydawnictwo Cyranka.

And this is exactly what it looks like when a woman spills her blood on paper

In principle, most of the texts are devoted to difficult femininity - starting with the experience of menstruation that unites us, numerous mishaps with tampons and pads, blood that should be hidden but stubbornly appearing. In the essay with the significant title Emotional Honesty - Confronting and Embracing Vulnerability, you can feel the author's growing anger at this demanding element of femininity, painful and difficult for many of us, and so carefully withdrawn and hidden by social discourse. In the second text in the volume, Invisible Barriers - The Realities of Women’s Bodies, Pine talks about her attempts to get pregnant, which ended in a miscarriage, the resulting disappointment with the profession that her own body caused her, a sense of inferiority, emptiness. The author describes how one of the most beautiful elements of life turns into a mathematical calculation of the right moment for procreation. The pressure of one's own desires and expectations. There is also a place for a dramatic account of the pregnancy of the author's younger sister, who gives birth to a stillborn daughter.

The Place of Women

Pine also devotes a lot of attention to appearance - a woman must, above all, look pretty and be nice and liked, empathetic, warm. Different requirements are placed on women reaching for power, and different ones on men, and different things are considered acceptable. "The approach that women are to be seen but not heard is more than unbearable. It is a way of making women understand that they should return to their place, back to silence," the author writes in the essay Academic Life - The Hyper-Competitive World of Academia (p. 172). It is precisely the need to be noticed, liked, that has repeatedly led the teenage heroine of the memoir astray, into dangerous situations, but also to punishing herself, starving herself, critical looking.

Liberation

The longer I read this book, the more grateful I am to the author for naming things that many of us keep buried in the deepest drawers in our heads. This book brings a kind of liberation, openness in talking about difficult topics, an attempt to come to terms with them and normalize them in open discourse. This publication must have required a lot of courage from the Author to show her weaknesses to broad audience, dilemmas, the depth of her feelings, and among them despair and doubt, the feeling of being worse. I think that this may be the second book this year after Anda Rottenberg's Decline that will in some way change my life and approach to several topics, and that is really a lot. It will help many women open their eyes and heads and learn not only to name their emotions, but also to talk about them openly. A very needed publication, and even if not every reader - fortunately - will find their experiences in it, it is still a note to oneself! Very good!

My rating: 9/10.


Author: Emilie Pine
Title: Notes to Self
Publishing House: Cyranka, Warsaw 2020
Translation: Joanna Figiel
Number of pages: 192
ISBN: 978-83-952847-4-8

środa, 26 kwietnia 2023

Kelly Barnhill, Kiedy kobiety były smokami (When Women Were Dragons)

Czy kobiety muszą być smokami?

Kiedy zobaczyłam,  że właśnie wyszła najnowsza książka Kelly Barnhill, której twórczość bardzo lubię, bardzo się ucieszyłam. Raz dwa wypożyczyłam sobie Kiedy kobiety były smokami z biblioteki i zasiadłam z powieścią na kanapie na weekend. Czekało mnie jednak spore rozczarowanie.

Niekoniecznie powieść dla młodzieży

Przede wszystkim, nie jest to powieść dla młodzieży, chociaż pewnie w uproszczonej wersji można ją tak przeczytać. To powieść dla zaangażowanych politycznie dorosłych, do czego zresztą przyznaje się autorka w Podziękowaniach. Do napisania tej rozbudowanej metafory skłoniła Barnhill historia Christine Blasey Ford, „która błagała Senat, żeby ponownie przemyślał swoją nominację do Sądu Najwyższego, i postanowiłam napisać powieść o gniewie” (s. 412). Amerykańska profesor psychologii oskarżała nominowanego właśnie do Sądu Najwyższego sędziego Bretta Kavanaugh o napaść na tle seksualnym, kiedy ona miała 15 lat, a przyszły prawnik 17. Po przesłuchaniach mężczyzna dostał stanowisko, na które był nominowany. Czy gniew w połączeniu z polityką generuje dobre książki? Mam spore wątpliwości.

Jedna wielka przypowieść

Początkowo fabuła wydawała się ciekawa – zdarzało się wcześniej, że kobiety, ogarnięte gniewem, przekraczały jakąś wewnętrzną granicę i zamieniały się w smoki. Zjawisko osiągnęło masowe rozmiary 25 kwietnia 1955 roku, kiedy 642987 Amerykanek uległo transformacji. Ich zniknięcie błyskawicznie stało się tematem tabu, dotknięte tragedią rodziny wstydliwie milczały o skażonych członkiniach swoich rodów, zaś naukowcy zajmujący się tematem dostawali zakaz publikacji, a wyniki ich badań były niszczone. Jednak po kilku latach smoki zaczęły pojawiać się w przestrzeni publicznej, wracać do swoich rodzin, do szkół, pracy zawodowej. Ich transformacja zaczęła być utożsamiana z wolnością, zerwaniem nałożonych społecznie więzów i ograniczeń.

Taka dzielna, że bardziej się nie da

Główna bohaterka powieści, Alexandra (Alex) Green, wychowuje się wraz z kuzynką Beatrice w rodzinnym domu. Jej matka znika, gdy Alex jest malutka, i czasowo dziewczynką opiekuje się ciotka Marla. Potem sytuacja się odmienia, wraca matka, ale znika Marla, zostawiając Beatrice pod opieką siostry i jej męża. O zniknięciu ciotki się nie mówi, a Beatrice jest traktowana jak siostra Alex. Potem jednak matka umiera na raka, a ojciec porzuca starą rodzinę dla nowej – swojej dawnej sekretarki. Dziewczynki są pozostawione same sobie, a Alex oprócz nauki musi jeszcze opiekować się swoją „siostrą” i nie wzbudzać podejrzeń sąsiadów ani nauczycieli. Nikt więc nie zauważa samotnej egzystencji dwóch dziewczynek, a nauczyciele godzą się z nieobecnością wiecznie zapracowanego ojca. Nastolatka bohatersko radzi sobie ze wszystkimi obowiązkami, śpiewająco zdaje na studia wbrew woli ojca, ogarnia skromne finanse i codzienność. Znosi wszystkie niedogodności w imię marzeń.

Fabuła napisana pod ideę

To chyba właśnie bolało mnie najbardziej – czarno-białe postaci i absolutny brak pozytywnych bohaterów męskich. Sztuczny, wykreowany świat z prześladowanymi kobietami, które muszą przeistoczyć się w bestie, a często spalić lub pożreć prześladowców, by się wyzwolić. Alex i jej „siostra” są tak dzielne, jak tylko się da, wychowywane w opresyjnym społeczeństwie, z Beatrice panującą nad nadchodzącą przemianą tylko po to, by nie zostawić swojej opiekunki samej. Oczywiście pierwszą miłością Alex musi być dziewczyna, Sonja, i oczywiście rodzina nie zgadza się na ich nieakceptowalną społecznie relację, więc dziewczynki zostają rozdzielone. Nie wiem, czy można bardziej jaskrawie pokazać swoje poglądy polityczne, i dopasować do nich przedstawiony świat. Nie wierzę, że rzeczywistość jest czarno-biała, a wszyscy mężczyźni źli. Może w Stanach w latach 50-tych tak właśnie było, ale realiów historycznych Barnhill specjalnie nie przedstawia, uciekając w pewną dowolność świata przedstawionego zapewnionego przez fantastykę.

Szkoda czasu

Kilkukrotnie miałam ochotę odłożyć książkę na bok, przerwać czytanie. W sumie nie wiem, czemu dobrnęłam do końca. Dla mnie jedna z najsłabszych lektur tego roku i chyba żałuję, że straciłam na tą książkę jeden weekend.


Moja ocena: 4/10.

 

Kelly Barnhill, Kiedy kobiety były smokami
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2023
Tłumaczenie: Katarzyna Makaruk
Liczba stron: 416
ISBN: 978-8308-08053-5

***************************************************************************

Do women have to be dragons?

When I saw that the latest book by Kelly Barnhill, whose work I really like, had just come out, I was very happy. I immediately borrowed When Women Were Dragons from the library and sat on the couch with the novel for the weekend. However, I was in for a big disappointment.

Not young adult fiction

First of all, this is not a novel for young adults, although you can probably read it on a simplified level. This is a novel for politically engaged adults, as the author admits in the Acknowledgments. Barnhill was prompted to write this elaborate metaphor by the story of Christine Blasey Ford, "who pleaded with the Senate to reconsider their appointment to the Supreme Court, and I decided to write a novel about anger" (p. 412). An American psychology professor accused the newly nominated Supreme Court Judge Brett Kavanaugh of sexual assault when she was 15 and the future lawyer was 17. After the hearings, the man got the position for which he was nominated. Does anger combined with politics make good books? I doubt it.

One big parable

Initially, the plot seemed interesting - it happened earlier in the history that women, overcome by anger, crossed some internal border and turned into literal dragons. The phenomenon reached mass proportions on April 25, 1955, when 642,987 American women were transformed. Their disappearance instantly became a taboo subject, families affected by the tragedy were shamefully silent about the contaminated members of their families, and scientists dealing with the subject were banned from publication, and the results of their research were often destroyed. However, after a few years, dragons began to appear in the public space, returning to their families, schools, and professional work. Their transformation began to be identified with freedom, the breaking of socially imposed bonds and restrictions.

As heroic as only can be

The main character of the novel, Alexandra (Alex) Green, is brought up with her cousin Beatrice in the family home. Her mother disappears when Alex is a baby, and she is temporarily cared for by Aunt Marla. Then the situation reverses, the mother returns, but Marla disappears, leaving Beatrice in the care of her sister and her husband. The aunt's disappearance is not talked about, and Beatrice is treated as Alex's sister. Then, however, the mother dies of cancer, and the father leaves the old family for a new one - his former secretary. The girls are left to fend for themselves, and Alex, in addition to studying, has to take care of her "sister" and not arouse any suspicion of neighbors or teachers. So no one notices the lonely existence of the two girls, and the school comes to terms with the absence of the always busy father. The teenager heroically copes with all her duties, passes her exams with flying colors against her father's will, and manages modest finances and everyday life. She endures all inconveniences in the name of dreams.

A story written to prove a point

This is probably what hurt me the most - black and white depiction of the world and the absolute lack of positive male characters. An artificial, created universe with persecuted women who must turn into beasts, and often burn or devour their persecutors to free themselves. Alex and her "sister" are as brave as they come, raised in an oppressive society, with Beatrice in control of her impending transformation just so she won't leave her older sibling alone. Of course, Alex's first love has to be a girl, Sonja, and of course the family doesn't agree with their socially unacceptable relationship, so the girls are separated. I don't know if you can show your political views more vividly and adjust the presented world than it’s done in this book. I don't believe that reality is black and white and all men are bad. Maybe it was like that in the US in the 1950s, but Barnhill does not get very deep in presenting historical realities, escaping into a certain arbitrariness of the world of fantasy.

Waste of time

Several times I wanted to put the book aside and stop reading. I don't know why I made it to the end. For me, one of the weakest readings of this year and I think I regret that I wasted one weekend on this publication.

My rating: 4/10.


Author: Kelly Barnhill
Title: When Women Were Dragons
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2023
Translation: Katarzyna Makaruk
Number of pages: 416
ISBN: 978-8308-08053-5

poniedziałek, 18 maja 2020

Virginie Greiner, Daphné Collignon, Tamara Łempicka (Tamara de Lepmicka)


Nie wiem, czego się spodziewałam, ale na pewno czegoś więcej. Krótki - bo zaledwie 48-stronicowy - komiks autorstwa Virginie Greiner z bardzo dobrymi ilustracjami Daphné Collignon opowiada o przełomowym momencie z życiu artystki Tamary Łempickiej, kiedy wraz z mężem i córką uciekła z ogarniętej rewolucją bolszewicką Rosji do Paryża. Książka jest uzupełniona krótką notką biograficzną autorstwa Dimitri Joannidèsa. Komiks jest ładny, utrzymany w stonowanej tonacji brązów i szarości, jakby osnuty patyną czasu. Ale to lektura na co najwyżej godzinę, może mniej, i raczej tylko na raz.

Dla sztuki trzeba być gotową na wszystko

 Komiks skupia się na dwóch ważnych momentach w życiu Łempickiej - rozkwicie jej kariery w Paryżu, związanym z bujnym życiem towarzyskim, bywaniem w socjecie, płynącymi szeroko zamówieniami na portrety i poszukiwaniem idealnej modelki, pożądanie do której da się przelać na płótno, i wynikającym z tego rozpadzie małżeństwa z hrabią Tadeuszem Łempickim. Podczas gdy artystka rzuciła się w bujny wir życia towarzyskiego, skupiła na rozwijaniu swojego talentu i poszukiwaniu swojej artystycznej drogi, jej mąż pozostał duchem w nieistniejącej już carskiej Rosji, a smutki topił w alkoholu. Łempicka pokazana jest jako kobieta ambitna, wyzwolona, świadoma siebie i swojej artystycznej drogi, jak i związanych z nią wymagań i wyrzeczeń. Kobieta zainteresowana nowymi doznaniami, tak z mężczyznami, jak i z kobietami. Sama odpowiada na zarzuty swojego męża, że gdyby była mężczyzną, jej zachowanie nie gorszyłoby nikogo.

Totalny poryw artystycznego pożądania

Komiks w dość oszczędny sposób pokazuje twórczość Łempickiej - pokazana jest geneza powstawania płótna Piękna Rafaela (1927) oraz kilka płócien w części biograficznej. Dużo jest więc o twórczości i sztuce oraz jej dominującej roli w życiu artystki, ale samej sztuki już stosunkowo niewiele. A szkoda. Chyba to jest największy mój zarzut pod adresem tej książki. Sama fabuła napisana jest bardzo starannie, ze skupieniem na pokazaniu realiów epoki, znajomości artystki z ważnymi osobistościami tego czasu (m.in. André Gide, profesor Lhote), bujnym życiem nocnym Paryża i wydawanymi przez Łempicką wystawnymi przyjęciami. Jednak nie porwała mnie, bo Łempickiej-artystki było w nim za mało.


Moja ocena: 5/10.


Virginie Greiner, Daphné Collignon, Tamara Łempicka
Wydawnictwo Marginesy
Warszawa 2019
Tłumaczenie: Paweł Łapiński
Liczba stron: 56
ISBN: 978-83-66335-49-3

____________________________________________________________________________

I don't know what I’ve expected, but certainly something more. A short - only 48-page - comic book by Virgina Greiner with very good illustrations by Daphné Collignon tells the story of a breakthrough in the life of the artist Tamara Łempicka, when she, with her husband and daughter, escaped from the Bolshevik revolution of Russia to Paris. The book is supplemented with a short biographical note by Dimitri Joannidès. The comic is well-drawn, in a subdued tone of browns and gray, as if wrapped in a patina of time. But it makes a reading for at most an hour, maybe less, and rather only once.

For art, you have to be ready for anything

The comic book focuses on two important moments in Łempicka's life - the flourishing of her career in Paris, associated with lush social life, being in society, wide desire for her portraits and the search for the perfect model, the desire for whom can be poured onto the canvas, and the resulting breakdown of marriage with Count Tadeusz Łempicki. While the artist threw herself into the lush vortex of social life, she focused on developing her talent and searching for her artistic path, her husband’s spirit remained in the now non-existent Tsarist Russia, and the man has drowned his sorrows in alcohol. Łempicka is shown as an ambitious, liberated woman, aware of herself and her artistic path, as well as the requirements and sacrifices associated with her. A woman interested in new experiences, both with men and women. She answers her husband's accusations with an argument that if she was a man her behavior would not be shocking at all.

A powerful tide of artistic desire

The comic in a rather sparse way shows Łempicka's work - the genesis of the creation of the canvas The Beautiful Raphaela (1927) and several other works od are in the biographical part are shown. So, there is a lot about creativity and art and its dominant role in the artist's life, but art itself is relatively sparse. It's a pity. I think this is my biggest complaint about this book. The plot itself is written very carefully, with strong focus on showing the realities of the era, the artist's acquaintance with important personalities of the time (including André Gide, Professor Lhote), the lush nightlife of Paris and lavish parties issued by Łempicka. However, I am not convinced by the book nd feel the strong urge to grab a proper album with Łempicka’s works.


My rating: 5/10.



Authors: Virginie Greiner, Daphné Collignon
Title: Tamara de Lempicka
Publishing House: Marginsy
Warsaw 2019
Translation: Paweł Łapiński
Number of pages: 56
ISBN: 978-83-66335-49-3




piątek, 3 stycznia 2020

Leela Corman, Unterzakhn

Po tegorocznej edycji Buy a book Wrocławskiego hospicjum dla dzieci (6-7 września 2019) moja biblioteka rozrosła się o 45 pozycji, ale również tempo czytania dramatycznie wzrosło. Ubiegłe dwa tygodnie przyniosły lekturę pięciu bardzo nierównych książek, rozbudziły mój apetyt na czytanie i spełniły kilka bibliofilskich marzeń. Tak właśnie w moje ręce trafiła książka Unterzakhn Leelai Corman. Wyjątkowe jest to, że jest to powieść graficzna, niepierwsza, jaką przeczytałam, ale wielkiego doświadczenia i rozeznania na tym polu nie mam.

Różne jak dwie krople czystej wody

Unterzakhn to historia dwóch sióstr, Fanyi i Esther Feinberg, które wybierają zupełnie różne ścieżki. Fanya dostaje szansę na nieformalną edukację i pomaga w gabinecie Broni, kobiecie, która pomaga innym kobietom podczas porodów, potrafi wywoływać poronienie niezagrażające życiu matki, zna się na ziołach i naturalnych metodach antykoncepcji. Esther z kolei pociąga świat błyskotek, trafia do burdelu Pani Lucille jako pomocnica, uczy się tańca i w wieku 13 lat zostaje zgwałcona przez jednego z klientów. Zaczyna więc pracować jako prostytutka, zostaje zauważona podczas jednego z wodewilów przez wpływowego krytyka i mecenasa sztuki i zostaje jego nałożnicą. W tle toczy się wielka historia - zakochany w Fanyi Sal zaciąga się do wojska i podczas walk traci nogę. Ojciec sióstr, Izaak, stracił swoją rodzinę w pogromach kozackich w Rosji w 1895 roku i rok później przypłynął do Nowego Jorku statkiem. Mimo całej swojej wiedzy Fanya zachodzi w ciążę z Salem, decyduje się zatrzymać dziecko i umiera przy porodzie, a maleństwem opiekuje się jej "występna" siostra.

Prosta historia, głęboki przekaz

Corman udaje się oddać realia epoki, ciężkie życie imigrantów na początku XIX wieku i w latach 20-tych, rozkwit secesji, bliską i trudną relację sióstr. Dotyka również trudnej sytuacji kobiet, braku wpływu na możliwość decydowania o ilości dzieci, drastycznych środkach podejmowanych, by ograniczyć liczbę niechcianego potomstwa. Fanya uparcie odrzuca zaloty i oświadczyny Sala, który decyduje się w końcu ożenić z Theresą, dziewczyną z sąsiedztwa, której nie kocha, bo uważa, że małżeństwo to instrument opresji kobiet i nie przyniesie jej nic dobrego. W ten sposób również sama wyrządza sobie krzywdę, jak również rodzinie Sala i jemu samemu. Sal jest przekonany, że Fanya jest miłością jego życia, więc porzuca rodzinę i włóczy się po ulicach wielkiego miasta, szukając swojej ukochanej. Odnajduje ją jednak zbyt późno...

Strona graficzna

Czarno-białe ilustracje, prosta, ekspresywna kreska, ręcznie pisany tekst z dużą ilością dobrze znanych nam słów ("pirogn", "idiotke"), zapożyczeń z różnych języków, niepoprawnego, przekręconego angielskiego sprawa, że książka jest bardzo dynamiczna i czyta się ją (i ogląda) z wielką przyjemnością. Kobieca perspektywa i kobiece dramaty, a jednocześnie głębokie, skomplikowane relacje bohaterów sprawiają, że książka jest wiarygodna i naprawdę poruszająca. Z przyjemnością do niej wrócę!

Moja ocena: 7/10


Leela Corman, Unterzakhn
Publishing House: Schocken Books
New York, 2012
ISBN 978-0-8052-4259-1

______________________________________________________________________________

After this year's Buy a book edition of the Wrocław's hospice for children (September 6-7, 2019), my library grew by 45 items, but also the reading rate increased dramatically. The past two weeks have brought five very uneven books, aroused my appetite for reading and fulfilled several bibliophile dreams. That's how the book Unterzakhn by Leela Corman came into my hands. It is unique that it is a graphic novel, not the first one I've read, but I do not have much experience and insight in this field.

Different as two drops of pure water

Unterzakhn is the story of two sisters, Fanya and Esther Feinberg, who choose completely different paths. Fanya gets a chance for informal education and helps in the office of Bronia, a woman who helps other women during childbirth, can cause a miscarriage that does not threaten the life of the mother, knows herbs and natural methods of contraception. Esther, in turn, is attracted to the world of trinkets, goes to the brothel of Mrs. Lucille as a helper, learns to dance and at the age of 13 is raped by one of the clients. So she starts working as a prostitute, she is noticed during one of the vaudevilles by an influential art critic and patron and becomes his concubine. In the background the wold's history is going on - Sal, in love with Fanya, enlists in the army and loses his leg during the war. The father of the sisters, Isaac, lost his family in the Cossack pogroms in Russia in 1895 and a year later came to New York by ship. Despite all her knowledge, Fanya becomes pregnant with Salem, decides to keep the baby and dies at childbirth, and her baby is looked after by her "mischievous" sister.

Simple story, deep message

Corman manages to reflect the realities of the era, the hard lives of immigrants in the early nineteenth century and in the 1920s, the flourishing of secession, close and difficult relationships between the sisters. It also depicts the difficult situation of women, the lack of influence on the ability to decide on the number of children, drastic measures taken to limit the number of unwanted offspring. Fanya stubbornly rejects Sal's courting and proposal, so he finally decides to marry Theresa, a girl from the neighborhood he doesn't love. Fanya perceives marriage as an instrument of female oppression that will not bring her any good. In this way she also harms herself, as well as the Sal's family and himself. Sal is convinced that Fanya is the love of his life, so he abandons his family and wanders the streets of the big city, looking for his beloved. However, he finds her too late ...

On the graphic side of the novel

Black and white illustrations, a simple, expressive line, handwritten text with a lot of well-known words ("pirogn", "idiot"), borrowings from various languages, incorrect, distorted English, the book is very dynamic and makes a great read. The female perspective and female dramas, as well as the deep, complicated relationships of the characters make the book credible and really moving. I will be happy to come back to it!


My rating: 7/10


Author: Leela Corman
Title: Unterzakhn
Publishing House: Schocken Books

New York, 2012
ISBN 978-0-8052-4259-1