Małgorzata Rejmer, Ciężar skóry

Ciężar opowiadania

Ciężar skóry to absolutnie przepięknie wydane przez Wydawnictwo Literackie dziesięć opowiadań Małgorzaty Rejmer, lektura na jeden wieczór. Niecałe 180 stron czyta się błyskawicznie dzięki stosunkowo dużej czcionce, krótkiej formie, absolutnie ogromnym tytułom rozdziałów, a dodatkowo każdy rozdział zaczyna się na nieparzystej stronie, co też dodaje objętości. To sprawnie napisana literatura, akcja częściowo dzieje się w Albanii, chociaż miejsce nie ma aż takiego znaczenia. Historie – co do jednej – są mroczne, smutne, przytłaczające, ponure. Jednak mimo dużej literackiej wprawy mam poczucie, że nic mi z tej książki w głowie nie zostanie za chwilę.

Ciężki kaliber

Tematyka poruszana w opowiadaniach Rejmer jest bardzo różna – są i trudne relacje z rodzicami (zarówno na polu ojciec-syn, jak w pierwszym opowiadaniu „Syreny”, jak i na linii matka-córka, jak w opowiadaniu „Zaburzenie”), są zaburzone, tnące się nastolatki („Mój księżyc ma zielone oczy”), jest małżeństwo, które jedzie usunąć płód na Słowację („Lisica”), są obrazy wojny („Ciało Meduzy”), jest śmierć rodzica („Czarcie bydlę”), jest nieszczęśliwa lesbijska miłość („Zła baletnica”), doświadczenie choroby i depresji („Techniki wegetatywne”), jest odnaleziona homoseksualna męska miłość (tytułowy „Ciężar skóry”), jest w końcu poronienie (ostatnia w tomiku „Krawędź”). Przy majówkowym szaleństwie grillowym za oknem trochę ciężko się w takie klimaty wgryźć i się w nich odnaleźć, więc zbiorek Rejmer to lektura lepsza na listopad niż na słoneczny początek maja.

Jak porusza, skoro nie porusza?

Być może widać to już w moim zdawkowym opisie tematyki, ale Rejmer celowo wybiera tematy bardzo ciężkie, traumatyczne, które mają poruszyć czytelnika. Takiego zabiegu nie lubię, bo serwowany wtedy zestaw jest nadmiernie ciężkostrawny. Nie odbieram Autorce talentu i umiejętności pięknego, poetyckiego pisania, ale zabieg fabularny wydaje mi się trochę poniżej pasa. Taplanie się w traumie, dramatach, emocjach, odrzuceniu i smutku. Dla mnie było tego jednocześnie za dużo i za mało – przeczytałam książkę w jedno słoneczne popołudnie, ale też nie czułam potrzeby odłożenia jej i przemyślenia sobie jakiegoś tematu. Dla mnie nie była to lektura do przemyśleń, ale książka pisana z założeniem „ma poruszać”. A mnie nie poruszyła. Nie uwierzyłam Autorce, może przez nadmiar nieszczęścia i zagęszczenie traumy w przeliczeniu na znaki. Im dalej szłam, tym bardziej zastanawiałam się „I co jeszcze?”. Zdecydowanie wolę Małgorzatę Rejmer w wersji reportażowej.

Moja ocena: 5/10.

Małgorzata Rejmer, Ciężar skóry
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2023
Liczba stron: 190
ISBN: 978-83-08-08326-0

**********************************************************************************

The Weight of a Story

"The Weight of Skin" is an absolutely beautiful publication by Wydawnictwo Literackie, featuring ten short stories by Małgorzata Rejmer. At just under 180 pages, it's a quick read thanks to the relatively large font, short format, and absolutely enormous chapter titles. Furthermore, each chapter begins on an odd page, which adds to the volume. It's a skillfully written work of literature, with some of the action taking place in Albania, although the location isn't particularly significant. The stories—every single one—are dark, sad, oppressive, and gloomy. However, despite the Author’s considerable literary skill, I have the feeling that nothing from this book will stick with me for long.

Heavy weight

The themes explored in Rejmer's stories are very diverse – there are difficult relationships with parents (both father-son, as in the first story, "Syrenae," and mother-daughter, as in "Disturbance"), disturbed, self-harming teenagers ("My Moon Has Green Eyes"), a married couple traveling to Slovakia to have an abortion ("Vixen"), images of war ("Medusa’s Body"), the death of a parent ("Devil’s Beast"), unhappy lesbian love ("Bad Ballerina"), experiences of illness and depression ("Vegetative Techniques"), a rediscovered homosexual male love (the titular "Ciężar tajemnica"), and finally, a miscarriage (the last in the collection, "The Edge"). With the May barbecue frenzy outside, it's a bit hard to get into the spirit of things and gloomy atmosphere of stories, so Rejmer's collection is a better read for November than for a sunny start to May.

How can it be moving if it's not?

Perhaps this is already evident in my brief description of the subject matter, but Rejmer deliberately chooses very heavy, traumatic topics intended to move the reader. I don't like this approach, because the resulting array of poetic pieces is too difficult to digest. I don't deny the author's talent and skill for beautiful, poetic writing, but the plot device seems like a blow below the belt. It wallows in trauma, drama, emotions, rejection, and sadness. For me, it was both too much and too little – I read the book in one sunny afternoon, but I didn't feel the need to put it down and reflect on any of the topics. It wasn't a thought-provoking read, but a book written with the intention of "moving." And it didn't move me. I didn't believe the author, perhaps because of the sheer amount of misfortune and the density of trauma in the characters. The further I went, the more I wondered, "What else?" I definitely prefer Małgorzata Rejmer's reportage.

My rating: 5/10.

Author: Małgorzata Rejmer

Title: The Weight of Skin (not translated to English as of May 2026)

Publishing House: Wydawnictwo Literackie, Kraków 2023
Number of pages: 190
ISBN: 978-83-08-08326-0

 

Emilie Pine, O tym się nie mówi (Notes to Self)

Wychodzenie ze strefy cienia

Niewielkich rozmiarów książka skusiła mnie stonowaną okładką, niewielkimi rozmiarami i obietnicą poruszających tematów. Już pierwszy esej, O niewstrzemięźliwości, przykuwa uwagę - mówi o ojcu alkoholiku, który właśnie prawdopodobnie umiera w szpitalu w Grecji. Tym pierwszym tekstem Emilie Pine zaprasza nas do swojego intymnego świata i tym samym ostrzega, że lekko nie będzie.

Zbiór sześciu trudnych tematycznie esejów

Urodzona w 1978 roku Pine to pisarka i wykładowca uniwersytecki na Trinity College w Dublinie. O tym się nie mówi, z angielskim tytułem Notes to Self, a więc Notatki do samej siebie, to zbiór sześciu esejów, z których każdy traktuje o innym temacie tabu. Jednocześnie są to tematy bliskie każdej kobiecie, traktujące o kobiecym ciele, problemach z płodnością, menstruacji, przekwitaniu, wykorzystaniu seksualnym, poczuciu samotności i surowości dla samej siebie. Książka jest więc naładowana trudnymi treściami, które stanowią w dużej mierze również część mojego doświadczenia, część doświadczenia wielu kobiet. To pozycja kameralna, ale ważna, jak często się dzieje z publikacjami Wydawnictwa Cyranka.

I tak to właśnie wygląda, kiedy kobieta przelewa swoją krew na papier

W zasadzie większość tekstów poświęcona jest trudnej kobiecości - począwszy od jednoczącego nas doświadczenia menstruacji, licznych wpadek w tamponami i podpaskami, pojawiającej się uparcie krwi, która powinna zostać ukryta. W eseju o znaczącym tytule O krwawieniu i innych zbrodniach czuć narastające wkurwienie autorki na ten wymagający element kobiecości, dla wielu z nas bolesny i trudny, a tak starannie wycofywany i chowany przez dyskurs społeczny. W drugim w tomiku tekście, O latach starań, Pine opowiada o próbach zajścia w ciążę, zakończonych poronieniem, płynącym z tego rozczarowaniem z zawodu, które sprawiło jej własne ciało, poczucia gorszości, pustki. Autorka opisuje, jak jeden z najpiękniejszych elementów życia zamienia się w matematyczne wyliczenie odpowiedniego momentu na prokreację. Na presję własnych pragnień i oczekiwań. Znajduje się też miejsce na dramatyczną relację ciąży młodszej siostry autorki, która rodzi martwą córeczkę.

Miejsce kobiet

Pine poświęca też dużo uwagi wyglądowi - kobieta ma przede wszystkim ładnie wyglądać i być miła i lubiana, empatyczna, ciepła. Inne wymogi stawia się kobietom sięgającym po władzę, a inne mężczyznom, i inne rzeczy uchodzą za dopuszczalne. "Podejście, że kobiety mają być widziane, ale nie słyszane, jest więcej niż nieznośne. Jest to sposób na danie kobietom do zrozumienia, żeby wróciły na swoje miejsce, z powrotem do milczenia", pisze autorka w eseju O tym, czego nie ma na egzaminie (s. 172). To właśnie potrzeba bycia zauważaną, lubianą, wielokrotnie zaprowadziła nastoletnią bohaterkę wspomnień na manowce, w niebezpieczne sytuacje, ale też do karania samej siebie, głodówek, krytycznego spojrzenia.

Wyzwolenie

Im dłużej czytam tę książkę, tym bardziej jestem wdzięczna autorce za nazwanie rzeczy, które wiele z nas trzyma zakopane w najgłębszych szufladkach w głowie. Ta książka przynosi swoistego rodzaju wyzwolenie, otwartość w mówieniu o tematach trudnych, próbę pogodzenia się z nimi i znormalizowania ich w normalnym dyskursie. Ta publikacja musiała wymagać od Autorki wiele odwagi, by pokazać swoim czytelnikom swoje słabości, rozterki, głębię swoich uczuć, a wśród nich rozpacz i zwątpienie, poczucie bycia gorszym. Myślę, że może to być druga w tym roku po Schyłku Andy Rottenberg książka, która w jakiś sposób zmieni moje życie i podejście do kilku tematów, a to naprawdę bardzo dużo. Wielu kobietom pomoże otworzyć oczy i głowy i nauczyć się nie tylko nazywać swoje emocje, ale również mówić o nich otwarcie. Bardzo potrzebna publikacja, i nawet jeśli nie każdy czytelnik - szczęśliwie - odnajdzie w niej swoje doświadczenia, to jednak o tym się mówi! W końcu!

Moja ocena: 9/10.

Emilie Pine, O tym się nie mówi
Wydawnictwo Cyranka, Warszawa 2020
Tłumaczenie: Joanna Figiel
Liczba stron: 192
ISBN: 978-83-952847-4-8

***********************************************************************************

Leaving the Zone of Shadow

The small book tempted me with its subdued cover, small size and the promise of moving topics. The first chapter, Grief and Responsibility - Caring for a Dying Parent, grabs attention - it talks about an alcoholic father who is probably passing away in a hospital in Greece. With this first text, Emilie Pine invites us into her intimate world and thus warns us that it will not be easy.

A collection of thematically difficult essays

Born in 1978, Pine is a writer and Associate Professor at Trinity College in Dublin. Her debut Notes to Self is a collection of six essays, each of which deals with a different taboo topic. At the same time, these are topics close to every woman, dealing with the female body, fertility problems, menstruation, menopause, sexual abuse, a sense of loneliness and being hard on oneself. The book is therefore loaded with difficult content, which is also largely part of my experience, part of the experience of many women. It is an intimate but important book, as is often the case with publications by Wydawnictwo Cyranka.

And this is exactly what it looks like when a woman spills her blood on paper

In principle, most of the texts are devoted to difficult femininity - starting with the experience of menstruation that unites us, numerous mishaps with tampons and pads, blood that should be hidden but stubbornly appearing. In the essay with the significant title Emotional Honesty - Confronting and Embracing Vulnerability, you can feel the author's growing anger at this demanding element of femininity, painful and difficult for many of us, and so carefully withdrawn and hidden by social discourse. In the second text in the volume, Invisible Barriers - The Realities of Women’s Bodies, Pine talks about her attempts to get pregnant, which ended in a miscarriage, the resulting disappointment with the profession that her own body caused her, a sense of inferiority, emptiness. The author describes how one of the most beautiful elements of life turns into a mathematical calculation of the right moment for procreation. The pressure of one's own desires and expectations. There is also a place for a dramatic account of the pregnancy of the author's younger sister, who gives birth to a stillborn daughter.

The Place of Women

Pine also devotes a lot of attention to appearance - a woman must, above all, look pretty and be nice and liked, empathetic, warm. Different requirements are placed on women reaching for power, and different ones on men, and different things are considered acceptable. "The approach that women are to be seen but not heard is more than unbearable. It is a way of making women understand that they should return to their place, back to silence," the author writes in the essay Academic Life - The Hyper-Competitive World of Academia (p. 172). It is precisely the need to be noticed, liked, that has repeatedly led the teenage heroine of the memoir astray, into dangerous situations, but also to punishing herself, starving herself, critical looking.

Liberation

The longer I read this book, the more grateful I am to the author for naming things that many of us keep buried in the deepest drawers in our heads. This book brings a kind of liberation, openness in talking about difficult topics, an attempt to come to terms with them and normalize them in open discourse. This publication must have required a lot of courage from the Author to show her weaknesses to broad audience, dilemmas, the depth of her feelings, and among them despair and doubt, the feeling of being worse. I think that this may be the second book this year after Anda Rottenberg's Decline that will in some way change my life and approach to several topics, and that is really a lot. It will help many women open their eyes and heads and learn not only to name their emotions, but also to talk about them openly. A very needed publication, and even if not every reader - fortunately - will find their experiences in it, it is still a note to oneself! Very good!

My rating: 9/10.

Author: Emilie Pine
Title: Notes to Self
Publishing House: Cyranka, Warsaw 2020
Translation: Joanna Figiel
Number of pages: 192
ISBN: 978-83-952847-4-8

Claire Fuller, Lekcje pływania (Swimming Lessons)

Lekcja dobrej liteartury

W sumie złowiłam tę książkę podczas akcji Kup Pan Książkę Wrocławskiego Hospicjum dla dzieci w listopadzie 2022. Sama nie wiem, co mnie skusiło – czy ładna, estetyczna okładka, twarda oprawa, czy fakt, że widziałam tę książkę już kiedyś w bibliotece? Sięgnęłam po nią nie spodziewając się wiele, tymczasem przeżyłam jedno z najmilszych tegorocznych zaskoczeń literackich.

Claire Fuller

Claire Fuller to brytyjska pisarka, która pisać zaczęła po 40-stce i ma na swoim koncie pięć powieści (do czerwca 2023): Our Endless Numbered Days, Lekcje pływania (przetłumaczone przez Hannę Kulczycką-Tonderską i opublikowane przez wydawnictwo Świat Książki w 2017 roku w Polsce), Bitter Orange, Unsettled Ground oraz tegoroczne The Memory of Animals. Każda z książek wygrywała rozmaite literackie nagrody, ale tylko druga z nich została do tej pory przetłumaczone na język polski. A szkoda!

Dramatyczna rodzinna historia

Lekcje pływania to historia rodziny Coleman. Ojciec, Gil, jest wykładowcą akademickim i uznanym pisarzem. Wraz z żoną Judith ma dwie córki – Nan i Florę. Dramat polega na tym, że matka dziewczynek pewniego dnia poszła popływać w morzu i nigdy nie wróciła, a jej ciała nigdy nie odnaleziono. Dlatego powieść ma dwie przeplatające się linie fabularne – bieżącą historię podstarzałego i ciężko schorowanego Gila i opiekujących się nim córek, i chronologicznie poprowadzoną historię związku Judith i Gila, zapisaną w listach żony do męża. Listach, których nigdy do niego nie wysłała, a ukrywała w niezliczonych książkach męża, gdzie tytuł zazwyczaj wiązał się z poruszaną w liście tematyką. Pewnego dnia Gil odnajduje przypadkiem taki list, a gdy zamyślony podnosi głowę i wygląda przez okno, wydaje mu się, że widzi swoją zaginioną małżonkę, i zaczyna ją gonić po ulicach miasteczka, by w końcu spaść ze schodów przy plaży i trafić do szpitala.

Intrygujący chwyt fabularny

Podobał mi się ten niezwykły dwugłos – rozmowy rodziny i stopniowe odkrywanie prawdy przez młodszą, zapatrzoną w swojego „tatusia” córkę Florę zestawione są z relacją matki, która przez skandal związany z romansem z dużo starszym wykładowcą i zaawansowanej ciąży nie mogła podejść do końcowych egzaminów i ukończyć studiów. Jej życiowe ambicje zostały spalone w panewce, utknęła w domku na prowincji, wychowując dzieci, roniąc ciąże i bezsilnie przyglądając się romansom męża i znosząc jego ciągłą nieobecność. Czy kobieta naprawdę wypłynęła za daleko i zabrakło jej sił na powrót do brzegu? Autorka nie daje nam jasnej odpowiedzi.

O poronieniu i utracie dziecka

Lekcje pływania to dla mnie chyba pierwsza książka, która tyle miejsca poświęca poronieniu i utracie dziecka, relacjonowanym z kobiecej perspektywy. Gil pragnął mieć sześcioro dzieci, ale to pragnienie nie ziściło się do końca. Z Ingrid doczekał się dwóch córek, jego żona jedną ciążę straciła, w kolejnej urodziła przedwcześnie martwego chłopczyka, a jeszcze kolejną ciążę usunęła, zmęczona zdradami. Jedna z wielku kochanek pisarza urodziła mu syna, Gabriela, którego rodzina właśnie poznaje.

Problem autorstwa

Drugim ważnym wątkiem jest temat własności intelektualnej i prawdziwego autorstwa powieści. Gil spisywał fantazje żony, by przetworzyć je literacko i wydać po tytułem Wirtuoz rozkoszy. Powieść osiągnęła ogromny rozgłos i uznanie. Mi nasuwa się skojarzenie z filmem Żona w reżyserii Björna L. Runge, gdzie Glenn Close wciela się w rolę Joan Castleman, pisarki, która podszywa się pod swojego męża, by móc publikować w świecie niedoceniającym kobiecego talentu. Talent żony przynosi mężowi Nobla. Tutaj Gil wykorzystuje opowieści Judith, gdy brakuje mu pomysłu i nie wie, o czym ma napisać. W jakiej mierze on jest autorem, a w jakiej współautorem powieści?

Wiarygodne postaci

W zasadzie wszyscy bohaterowie są wiarygodni. Począwszy od Judith, która jest postacią złożoną i która w swoich listach pozostawia bardzo sugestywny i piękny ładunek emocji dla swojego męża. Opisy początków ich związku są przepiękne i wyzwoliły we mnie masę wzruszających wspomnień. Jednocześnie Judith przypomina postaci z powieści Michaela Cunninghama Godziny, nie czując się dobrze w roli matki, nie zawsze potrafiąc upilnować dziewczynek, nie mając pracy zawodowej i walcząc z wiecznym niedostatkiem. Znalazła się w pułapce, z której nie potrafi się wydostać. Dla mnie jest bardzo podobna do Laury Brown, która też żyła w klatce, tyle, że znacznie bardziej luksusowej. Ciekawe jest zestawienie Nan, pracującej jako pielęgniarka w szpitalu, dojrzałej, uporządkowanej, trzymającej się kurczowo znanego porządku, z jej młodszą siostrą Florą – buntowniczką, która z wielu rzeczy nie zdaje sobie sprawy.

Gratka dla miłośnika literatury

Dodatkowym smaczkiem są przytaczane przez Fuller tytuły książek, które znajdują się w domu Gila w strasznych ilościach. Pisarza fascynują ślady czytelników na stronach czytanych przez nich dzieł, komentarze, obsceniczne obrazki, zaznaczenia w tekście. Dla Gila interakcja z odbiorcą oznacza życie dzieła literackiego i jest motywacją do kupowania najróżniejszych dzieł, od książek kucharskich, poprzez kiepskie kryminały, po klasykę. Padadoksalnie, to czytelnik wie, w których książkach jego żona ukryła adresowane do niego listy – wiedza, której mężczyzna jest całkowiecie pozbawiony. Być może autorka wbiła w ten sposób szpilę swojemu niewiernemu bohaterowi.

Niespodziewana perełka

Ja nie mogłam się od książki oderwać – powieść przypomniała mi, jak bardzo można w literaturze przepaść i zaangażować się w opowiadaną historię. To taka publikacja, która pozostawia spory apetyt i rozpęd na dalsze czytanie, a jednocześnie wiąże się z pewnym niedosytem. To też piękny przykład na to, że literatura potrafi tak wspaniale zaskakiwać.

 

Moja ocena: 9/10.

 

Claire Fuller, Lekcje pływania
Wydawnictwo Świat Książki, Warszawa 2017
Tłumaczenie: Hanna Kulczycka-Tonderska
Liczba stron: 352
ISBN: 978-83-8031-695-9

************************************************************************* 

A lesson of good literature

I bought this book during the Buy a Book campaign of the Wroclaw Children's Hospice in November 2022. I don't know what tempted me - a nice, aesthetic hardcover, or the fact that I've seen this book before in the library? I reached for it not expecting much, but I experienced one of this year's most pleasant literary surprises.

Claire Fuller

Claire Fuller is a British writer who started writing in her 40-ies and has five novels to her credit (until June 2023): Our Endless Numbered Days, Swimming Lessons (translated by Hanna Kulczycka-Tonderska and published by Świat Książki Publishing House in 2017 in Poland), Bitter Orange, Unsettled Ground and this year's The Memory of Animals. Each of the books has won various literary awards, but only the second of them has been translated into Polish so far. What a pity!

A dramatic family history

Swimming lessons tells the story of the Coleman family. Father, Gil, is an academic and an acclaimed writer. He and his wife Judith have two daughters, Nan and Flora. The drama is that the girls' mother went swimming in the sea one day and never came back, and her body was never found. That is why the novel has two intertwining plot lines - the current story of the elderly and seriously ill Gil and his daughters taking care of him, and the chronological story of Judith and Gil's relationship, recorded in the letters of the wife to her husband. Letters that she never sent to him, but had hidden in countless books collected by her husband, where the title was usually related to the subject of the letter. One day, Gil accidentally finds one letter, and when he raises his head thoughtfully and looks out the window, he thinks he sees his missing wife and starts chasing her through the streets of the town, only to fall down the beach steps and end up in the hospital.

An intriguing plot twist

I liked those often contradictory narratives - the conversations of the family and the gradual discovery of the truth by the younger daughter Flora, who is obsessed with her "daddy", are juxtaposed with the mother's account, who, due to the scandal related to the affair with a much older lecturer and her advanced pregnancy, could not take the final exams and graduate. Her life's ambitions were blown to pieces, she was stuck in a cottage in the country, raising children, miscarrying and helplessly watching her husband's affairs and enduring his constant absence. Did the woman really swam too far and did not have the strength to return to shore? The author does not give us a clear answer.

About miscarriage and loss of a child

Swimming Lessons is probably the first book for me that devotes so much space to miscarriage and loss of a child, reported from a woman's perspective. Gil wanted to have six children, but this desire did not come true. With Ingrid, he had two daughters, his wife lost one pregnancy, gave birth to a prematurely dead boy, and terminated her last pregnancy, tired of her husband’s betrayals. One of the writer's mistresses gave birth to a son, Gabriel, whom the family has just met.

The problem of authorship

The second important theme is the topic of intellectual property and true authorship of the novel. Gil wrote down his wife's fantasies to transform them into literature and publish them under the title The Virtuoso of Pleasure. The novel achieved enormous publicity and recognition. It reminds me of the movie The Wife directed by Björn L. Runge, where Glenn Close plays Joan Castleman, a writer who publishes her novels under her husband’s name in a world that underestimates female talent. The wife's talent brings the Nobel Prize to her husband. Here, Gil uses Judith's stories when he's out of ideas and doesn't know what to write about. To what extent is he the author and to what extent is he a co-author of the novel?

Credible characters

Basically all the characters are believable. Starting with Judith, who is a complex character and who in her letters leaves a very suggestive and beautiful emotional load for her husband. The descriptions of the beginnings of their relationship are beautiful and triggered a lot of touching memories in me. At the same time, Judith resembles the characters from Michael Cunningham's The Hours, as she is not feeling well as a mother, not always able to look after the girls, not having a job and struggling with eternal scarcity. She's in a trap she can't get out of. To me, she is very similar to Laura Brown, who also lived in a cage, only much more luxurious. Also the characters of the girls are depicted in an interesting way – mature, orderly and order-loving nurse Nan is juxtaposed with her younger sister Flora - a rebel who is unaware of many things.

Literature lover’s treat

An additional flavor are the titles of books quoted by Fuller, which are found in Gil's house in terrible numbers. The man is fascinated by the traces of readers on the pages of the works they read, comments, obscene pictures, markings in the text. For Gil, interacting with the audience is the life of a literary work and motivates him to buy everything from cookbooks to bad detective stories to classics. Paradoxically, it is the reader who knows in which books his wife has hidden the letters addressed to him - knowledge of which the man is completely deprived of. Perhaps the author stuck a pin in her unfaithful hero in this way.

An unexpected gem

I couldn't tear myself away from the book - the novel reminded me how much you can get lost in literature and get involved in the story. This is a publication that leaves a lot of appetite and momentum for further reading, and at the same time is associated with a certain insufficiency. It is also a beautiful example of how literature can surprise us so wonderfully.

 

My rating: 9/10.

Autor: Claire Fuller
Title: Swimming Lessons
Publishing House: Świat Książki, Warsaw 2017
Translation: Hanna Kulczycka-Tonderska
Number of pages: 352
ISBN: 978-83-8031-695-9