Pokazywanie postów oznaczonych etykietą poczucie humoru. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą poczucie humoru. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 8 maja 2022

Andrew Sean Greer, Marny (Less)

Długo przymierzałam się do książki Andrew Sean Greara Marny, chić w sumie nie wiem dlaczego. Nagrodzona Nagrodą Pulitzera w 2018 roku za muzyczność prozy, jej strukturę i zróżnicowanie oraz tematykę starzenia się i niezbędnej natury miłości. Osobiście nabrałam dystansu do Pulitzerów po przeczytaniu powieści Kolej podziemna Colsona Whiteheada, o czym zresztą juz pisałam w receznji. Z Marnym mam mieszane odczucia.

Marny początek

Artur Marny będzie wkrótce obchodził swoje pięćdziesiąte urodziny, w związku z czym robi przygnębiające podsumowanie swojego życia. Jest drugorzędnym pisarzem, który po głośnym debiucie ma kłopot z napisaneim kolejnej książki, mężczyzna, z którym spędził grom swojego życia niedługo wychodzi za mąż za innego, a on sam ze smutkiem obserwuje upływ czasu:

Tak właśnie Artur Marny, niegdyś złotowłosy i różany młodością, wyblakł jak obicie kanapy, na której siedzi, bębniąc palcem o kolano i wbijając spojrzenie w tarczę szafkowego zegara. (s.7)

Ponieważ dostaje zaproszenie na ślub swojego dawnego przyjaciela, Freddiego Pelu, postanawia uniknąć niezręcznej sytuacji i przyjmuje szerego zagranicznych zaproszeń, które będą wymagały podróży po całym świecie i zapewnią wygodną wymówkę. Jednocześnie Marny buduje sobie przestrzeń i czas na zdystansowanie się do swojej sytuacji i rozpatrzenie jej z innej perspektywy. Plan podróży prowadzi przez Meksyk, Włochy, Niemcy, Francję, Maroko (gdzie Marny obchodzi swoje pięćdziesiąte urodziny), aż po Indie. Kiedy wraca do domu na wieść o tym, że jego dawny kochanek, poeta Robert Brownburn, miał wylew, będzie go czekała niespodzianka.

Niewielki wylew. Pierdol się, życie

Dla mnie powieść Greera jest kameralna. Nie ma w niej wielkich wydarzeń, fabularnych fajerwerków, zaskakujących zwrotów akcji. Marny jest pokazany z cudownym, subtelnym, sarkastycznym poczuciem humoru, które przewierca jego pesymistyczne postrzeganie swiata i sprawia, że staje się czytelnikowi bliski i sympatyczny. Przykłady?

Do tej pory Marny był przekonany, że jest po prostu kiepskim pisarzem. Kiepskim kochankiem, kiepskim przyjacielem, kiepskim synem. Najwyraźniej padł ofiarą dolegliwości znacznie poważniejszej: jest kiepski w byciu sobą. Przynajmniej – rozmyśla, patrząc przez pokój na Finleya zabawiającego gospodynię – nie jestem niski. (s. 170)

Albo Marny jest dupkiem, albo miłość jest płocha. Mozliwe, że jedno i drugie. Macha ręką biednemu Arlowi, dla którego żaden z tych wniosków nie może być pocieszeniem. (s. 35)

Oprócze tego przepełnionego sarkazmem, subtelnego języka, warto książkę przeczytać również dla tematu miłości. Artur szuka jej usilnie całe życie, analizuje stracone szansy i dokonywane wybory, patrzy w przeszłość z dystansem. Greer pięknie pisze o relacji Artura z poetą Robertem Brownburnem:

Drugi raz pojechał z Robertem. To było jakoś w połowie ich związku, w okresie, w którym Marny był już na tyle obyty, by służyć pomocą w podróży, a Robert nieprzesiąknięty jeszcze zgorzknieniem, które byłoby w niej zawadą – w tym okresie, w którym każda para odnajduje równowagę: namiętność cichnie i nie krzyczy już jak wcześniej, a nadal wszechobecna jest wdzięczność; nikomu zwykle nie przychodzi do głowy, że związek przeżywa wówczas złote lata. (s. 95)

Podobał mi się również wątek, gdzie Artur rozmawia ze swoim znajomym, Lewisem, który po 20 latach związku rozstał się ze swoim partnerem Clarkiem, w atmosferze przyjaźni. Lewis uświadamia mu, że nie jest załamany i zakończył związek, kiedy obaj byli ze sobą szczęśliwi. Wszystko ma swój termin ważności i nie należy się tego obawiać, tak ja nie trzeba się bać samotności.

Tak dla porządku: szczęście to wcale nie bzdura

Dochodzę do wniosku, że podobał mi się Marny, ze swoją spokojną, powolną narracją, retrospektywnymi wstawkami, filozoficznym i sardonicznym spojrzniem na świat. Dzięki sporej dawce ironii ta rozliczeniowa i pewnie w dużej mierze autobiograficzna książka jest całkiem strawna i przyjemna do czytania. Zachęcona tym werdyktem może jednak sięgnę po kolejne Pulitzery.

 

Moja ocena: 7/10


Andrew Sean Greer, Marny
Wydawnictwo WAB, Warszawa 2020
Tłumaczenie: Dorota Konowrocka-Sawa
Liczba stron: 304
ISBN: 978-83-280-7257-2

 ____________________________________________________________________

 

I've been looking at the book by Andrew Sean Grear Less for quite a while, and I don't know why. Awarded with the 2018 Pulitzer Prize for Fiction as “a generous book, musical in its prose and expansive in its structure and range, about growing older and the essential nature of love” (www.pulitzer.org, 2022). Personally, I distanced myself from the Pulitzers after reading the Colson Whitehead's novel The Underground Railroad. I have mixed feelings with Less.

Less at first

Arthur Less will soon be turning his fiftieth birthday and he is making a depressing recap of his life. He is a secondary writer who, after his high-profile debut, has trouble writing another book, a man with whom he spent quite a few years of his life with soon will marry another, and he himself sadly watches the passage of time:

So has Arthur Less, once pink and gold with youth, faded like the sofa he sits on, tapping one finger on his knee and staring at the grandfather clock. (p. 3)

As he gets an invitation to the wedding of his ex-partner Freddie Pelu, he decides to avoid the awkward situation and accepts a series of foreign invitations that will require traveling around the world and provide a convenient excuse. At the same time, Less builds for himself space and time to distance from his situation and consider it from a different perspective. The itinerary runs through Mexico, Italy, Germany, France, Morocco (where Less celebrates his 50th birthday), all the way to India. When he returns home after learning that his former lover, poet Robert Brownburn, has had a stroke, he will get a surprise.

A minor stroke. Fuck you, life

For me, Greer's novel is very intimate. There are no great events, fictional fireworks or surprising twists in the plot. Less is shown with a wonderful, subtle, sarcastic sense of humor that pierces his pessimistic worldview and makes him feel close and sympathetic to the reader. Examples?

Here, all this time, Less thought he was merely a bad writer. A bad lover, a bad friend, a bad son. Apparently the condition is worse; he is bad at being himself. At least, he thinks, looking across the room to where Finley is amusing the hostess, I'm not short. (p. 145)

Either Less is an asshole or the heart is a capricious thing. It is not impossible both are true. A waves to poor Arlo, to whom none of this is a comfort. (p. 28)

In addition to this subtle sarcasm-filled language, the book is also worth reading for the topic of love. Artur searches for it all his life, analyzes missed opportunities and choices made, looks into the past with a distance. Greer writes beautifully about Arthur's relationship with the poet Robert Brownburn:

The second time he went with Robert. It was in the middle of their time together, when Less was finally worldly enough to be of help with travel and Robert had not become so filled with bitterness that he was a hindrance, the time that any couple has found its balance, and passion has quieted from its early scream, but gratitude is still abundant; what no one realizes are the golden years. (p. 80)

I also liked the thread where Arthur talks to his friend, Lewis, who has split up with his partner Clark after 20 years of relationship, in an atmosphere of friendship. Lewis makes him realize that he isn’t devastated and ended the relationship when they were both happy with each other. Everything has an expiry date and you shouldn't be afraid of that, so you don't have to be afraid of loneliness.

Just for the record: happiness is not bullshit

I conclude that I liked Less much more than I initially thought, with its calm, slow narrative, retrospective inserts, philosophical and sardonic outlook on the world. Thanks to a large dose of irony, this reflective and probably largely autobiographical book is quite digestible and pleasant to read. Encouraged by this verdict, I may reach for more Pulitzers.

 

My rating : 7/10

 

Author: Andrew Sean Greer
Title: Less
Publishing House: Wydawnictwo WAB, Warsaw 2020
Translation: Dorota Konowrocka-Sawa
Number of pages: 304
ISBN: 978-83-280-7257-2

czwartek, 2 stycznia 2020

Michał Rusinek, Pypcie na języku

Dawno już nie śmiałam się przy lekturze książki w głos. Autentycznie, bez skrępowania, często w miejscach publicznych. Czyż książka - jak by nie było - językoznawcza potrzebuje lepszej rekomendacji?

Fenomenalnie lekkie felietony o językowych potknięciach

Ogromnym plusem jest forma tej książki - podzielone na 9 tematów felietony - pypcie z życia wzięte, pypcie kulturalne, historyczne i nostalgiczne, współczesne, wirtualne i komórkowe, kulinarne, zapożyczone, językoznawcze i obywatelskie - lekko i ze swadą traktują o polszczyźnie. Każdy zawiera jakąś językową ciekawostkę, potknięcie, frazę, która staje się podstawą do napisania krótkiego i zawsze zgrabnie skonstruowanego tekstu. Nie tylko poczucie humoru nigdy nie zawodzi autora, ale również bezbłędne wyczucie taktu i profesjonalizm, nawet przy omawianiu języka wyborów czy kampanii politycznych. Nie wspominając o wyczulonym polonistycznym uchu i oku.

Książka napisana jest w sposób przystępny, błyskotliwy, niesamowicie zabawny. Zakładam, że każdy znajdzie swój ulubiony językowy lapsus, moim pozostanie nazwa markowych perfum z felietonu Podróbka - "o ryzykownie - jak na nasz rynek - przekształconej nazwie: Vesrace" (s. 22). Takich smaczków jest tam naprawdę sporo, a czytelnik będzie odkładał książkę nie tylko z uśmiechem na twarzy, ale również jednocześnie odprężony po doskonałej rozrywce i zatroskany stanem polszczyzny.


Moja ocena: 8/10


Michał Rusinek, Pypcie na języku
Wydawnictwo Agora
Warszawa 2017
ISBN: 978-83-268-2552-1

_______________________________________________________________________________

It's been a while since I've laughed out loud while reading a book. Authentically, freely, often in public places. Does a linguistic book need a better recommendation?

Phenomenally light columns on language mistakes

A huge plus is the form of this book - columns divided into 9 topics of language slips- real life pips, cultural, historical and nostalgic pips, contemporary, virtual and mobile, culinary, borrowed, linguistic and civic pips - they treat Polish language with lightness and delicacy. Each contains a linguistic curiosity, a stumble, a phrase that becomes the basis for writing a short and always neatly constructed text. Not only the sense of humor never fails the author, but also the flawless sense of tact and professionalism, even when discussing the language of choices or political campaigns. Not to mention the presence of an ear and eye sensitive to the shape of Polish language.

The book is written in an accessible, brilliant way, extremely funny. I assume that everyone will find their favorite language lapsus, mine will remain the name of the branded perfume from The Fake column - with "dangerously - for our market - transformed name: Vesrace" (p. 22). There are plenty of such flavors there, and the reader will put down the book not only with a smile on his face, but also at the same time relaxed after excellent entertainment and concerned about the state of Polish.


My rating: 8/10


Author: Michał Rusinek
Title: Pips on the tongue
Publishing House: Agora
Warszawa 2017
ISBN: 978-83-268-2552-1