Po przeczytaniu Gwiazdy
porannej wiedziałam, że muszę sięgnąć po ciąg dalszy. Bohaterowie, do
których się przywiązałam, i ich niedokończone, porzucone losy wciąż do mnie
wracały. Dlatego w grudniu sięgnęłam po Wilki z lasu wieczności, co
okazało się dość karkołomnym pomysłem. Nawet zakładając normalne tempo
czytania, a więc około 50 stron dziennie, to lektura na niemal trzy tygodnie, a
grudzień jest dla mnie wyjątkowo trudnym miesiącem, wypełnionym pracą i
dodatkowymi aktywnościami. Dopiero przerwa świąteczna pozwoliła mi spokojnie
doczytać opasły tom, z pewną stratą dla fabuły.
Ku mojemu zaskoczeniu, Wilki z
lasu wieczności przynoszą kolejną plejadę bohaterów – na wstępie pojawia
się Helge, młody chłopiec, który w 1977 roku widział w jeziorze światła
reflektorów samochodowych, ale nie wezwał pomocy, bo był przekonany, że nikt mu
nie uwierzy. Mężczyzna, który wtedy zginął, Syvert Løyning, był ojcem 10-letniego
Syverta Juniora i kilkuletniego Joara. Jego starszy syn trafia na korespondencję
ojca w języku rosyjskim i tak dowiaduje się, że miał on ognisty romans w Rosji,
a kochanka ojca, Asja, prawdopodobnie urodziła mu dziecko. Syvert po odbyciu
służby w wojsku jest bezrobotny, a w związku z chorobą nowotworową matki
podejmuje pracę w jednym miejscu, które ją w tym czasie oferuje – w zakładzie
pogrzebowym. Drugą kluczową postacią jest Alewtina Kotowa, Ala, wykładowca
akademicki i mama dwudziestokilkuletniego Sewastiana. Kobieta wraz z synem
udaje się do ojca na północ, by zorganizować mu osiemdziesiąte urodziny. Tom
zawiera też filozoficzny esej przyjaciółki Alewtiny, Wasylisy Baranowej,
zatytułowany Wilki z lasu Wieczności. Ponownie Syverta i Alewtinę
spotykamy wiele lat później podczas ich pierwszego spotkania w Moskwie. Syvert
był świadkiem brutalnego napadu na sklep jubilerski i udzielał ofiarom pomocy,
jego krótki pobyt w kraju siostry jest więc wyjątkowo burzliwy.
Tematy łączące z pierwszym tomem
są dwa – pojawienie się gwiazdy na niebie i tematyka śmierci i sensu życia. Tak
jak w pierwszym tomie Egil analizował śmierć z perspektywy Apokalipsy św. Jana,
tak tutaj zarówno Walentina w swoim eseju, jak i Alewtina po kierunku studiów
patrzą na życie i śmierć z perspektywy biochemii, rosyjskiego mistycyzmu i eksperymentów
naukowych. Sporo miejsca poświęca Knausgård na filozofię Nikołaja Fiodorowicza
Fiodorowa, rosyjskiego filozofa, prekursora filozofii transhumanizmu. Fiodorow
głosił, że w przyszłości śmierć można będzie zatrzymać, a poprzednie pokolenia
wskrzesić, a przeludnienia Ziemi uniknąć, zasiedlając inne planety. To
przywróci sprawiedliwość dziejową (starsze pokolenie daje młodszemu życie nie
dostając nic w zamian), a reprodukcja nie będzie już więcej potrzebna. Norweski
pisarz przytacza też prace Siergieja Briuchonienki, który eksperymentował na
psach, usuwając im organy i badając je poza organizmami zwierząt, jak również
utrzymywał przy życiu odciętą psią głowę przez kilka godzin. Stworzył jeden z
pierwszych modeli płucoserca. Tekst Walentiny odpowiada trudnością esejowi
Egila.
Książka jest tak poprowadzona, że
nie da się nie sięgnąć po kolejny, trzeci i ostatni tom. Czy bohaterowie obu
części będą jakoś połączeni? Zobaczymy. Wilki z lasu wieczności czytało
się nieco gorzej od Gwiazdy Porannej – tam było więcej bohaterów, więc
poznawaliśmy więcej osób. Tutaj jest ich główna dwójka – Sylvert i Alewtina, a
do tego postaci poboczne, jak Walentina czy Oksanka, przyjaciółka Aluszy.
Gwiazda przychodzi trochę później i nie jest tak niepokojąca jak w pierwszym
tomie trylogii, więc druga część ma trochę inny wydźwięk. Tak jak w pierwszym
tomie, dużą rolę pełni muzyka (Van Halen, AC/DC, Master of Puppets, Balls to
the Wall, Dire Straits Telegraph Road, Sham 69, The Clash, The Police,
The Specials, Status Quo, Slade, Mud, Gary Glitter, Rory Gallagher, Thin Lizzy,
Queen, Rainbow, ale też Mozart i Beethoven), czytelnik może się w tle zanurzyć
w utwory, których słuchają bohaterowie, i cenię Knausgårda za pewną
pedantyczność w tym względzie. Zasiadam zatem do ostatniego tomu.
Moja ocena: 7/10.
Karl Ove Knausgård, Wilki z lasu wieczności
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2024
Tłumaczenie: Iwona Zimnicka
Liczba stron: 928
ISBN: 978-83-08-08417-5
********************************************************************************
After reading The Morning Star,
I knew I had to read the sequel. The characters I had grown attached to and
their unfinished, abandoned fates kept coming back to me. So in December, I
picked up The Wolves of Eternity, which turned out to be quite a risky
idea. Even assuming a normal reading pace of about 50 pages a day, that would
take almost three weeks, and December is an exceptionally difficult month for
me, filled with work and extracurricular activities. Only the Christmas break
allowed me to finish the hefty volume, albeit to some extent to the detriment
of the plot.
To my surprise, The Wolves of Eternity introduces another galaxy of characters – at the outset we have Helge, a young boy who saw car headlights in a lake in 1977 but didn't call for help because he was convinced no one would believe him. The man who died that day, Syvert Løyning, was the father of 10-year-old Syvert Junior and his younger brother Joar. His older son stumbles upon his father's correspondence in Russian and learns that he had a fiery affair in Russia, and that his father's mistress, Asya, has likely given birth to his child. Syvert, unemployed after serving in the army, takes a job at the only place that offers it at the time – a funeral home. The second key character is Alevtina Kotova, an academic and mother of twenty-something Sevastian. She and her son travel north to her father to organize his eightieth birthday party. The volume also includes a philosophical essay by Alevtina's friend, Vasilisa Baranova, titled "The Wolves of Eternity." We meet Syvert and Alevtina again many years later, during their first meeting in Moscow. Syvert witnessed a brutal robbery of a jewelry store and provided aid to the victims, making his short stay in his sister's country exceptionally turbulent.
Two themes connect this volume
with the first: the appearance of a star in the sky and the theme of death and
the meaning of life. Just as in the first volume, Egil analyzed death from the
perspective of the Apocalypse of St. John, here both Valentina in her essay and
Alevtina's studies, view life and death from the perspective of biochemistry,
Russian mysticism, and scientific experiments. Knausgård devotes considerable
attention to the philosophy of Nikolai Fyodorovich Fyodorov, a Russian
philosopher and pioneer of the philosophy of transhumanism. Fyodorov proclaimed
that in the future, death could be stopped, previous generations resurrected,
and Earth's overpopulation avoided by colonizing other planets. This would
restore historical justice (the older generation gives life to the younger
without receiving anything in return), and reproduction would no longer be
necessary. The Norwegian writer also cites the work of Sergei Bryukhonenko, who
experimented on dogs, removing their organs and studying them outside the
animal's bodies, and also kept a severed dog's head alive for several hours. He
created one of the first models of a heart-lung machine. Valentina's text
parallels Egil's essay in its difficulty.
The book is structured in such a way that it's impossible not to reach for the next, third, and final volume. Will the characters in both parts be connected in any way? We'll see. The Wolves of Eternity was a slightly less readable book than The Morning Star – there were more characters, so we got to know more people. Here, there are the main two – Sylvert and Alewtina, plus side characters like Valentina and Oksanka, Alusha's friend. The star arrives a bit later and isn't as unsettling as in the first volume of the trilogy, so the second part has a slightly different tone. As in the first volume, music plays a significant role (Van Halen, AC/DC, Master of Puppets, Balls to the Wall, Dire Straits Telegraph Road, Sham 69, The Clash, The Police, The Specials, Status Quo, Slade, Mud, Gary Glitter, Rory Gallagher, Thin Lizzy, Queen, Rainbow, but also Mozart and Beethoven). The reader can immerse themselves in the music the characters listen to, and I appreciate Knausgård's meticulousness in this regard. So, I'm off to the final volume.
My rating: 7/10.
Author: Karl Ove Knausgård
Title: The Wolves of Eternity
Wydawnictwo Literackie, Kraków 2024
Translation: Iwona Zimnicka
Number of pages: 928
ISBN: 978-83-08-08417-5
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz